Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Τι συμβαίνει με τα κόκκινα δάνεια.


  • Πλέον, η διαχείριση και επίλυση του προβλήματος είναι -και νομικώς- στα χέρια των δανειστών μας, οι οποίο μέσω του S.S.M. έχουν αρχίσει να επιβάλλουν την πολιτική τους..


Αντιγράφω από δημοσίευμα οικονομικής εφημερίδος,που το υπογράφει έμπειρος συντάκτης:
"Το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων δίνει σε θεσμούς και SSM την αφορμή να πραγματοποιήσουν κινήσεις τοποθέτησης στελεχών από το εξωτερικό σε διοικητικά συμβούλια και επιτροπές, ως ένα απτό δείγμα της δυσπιστίας που έχουν παγίως έναντι του κλάδου.

Πρόκειται για μια αποικιοκρατική και προσβλητική για τους Έλληνες που στελεχώνουν τον κλάδο αντίληψη, που ψηφίστηκε όμως από τη Βουλή, η οποία δεν φρόντισε να «υπερασπιστεί» την παρουσία Ελλήνων στο τραπεζικό σύστημα, όπως επισημαίνει τραπεζίτης.


Κομψή διατύπωση, χωρίς τις κραυγές και την κινδυνολογία (σε βαθμό κιτρινισμού) του άρθρου κυριακάτικου ταμπλόϊντ ευρείας κυκλοφορίας, το άρθρο του οποίου ήταν εμφανώς «βγαλμένο» από τα άδυτα συστημικής τραπέζης και δεν εξέφραζε παρά την αγωνία της Διοικήσεώς της για την τύχη που της επιφυλάσσουν οι γραφειοκράτες του SSM με αφορμή (στην πραγματικότητα με αιτία) την πέραν κάθε ελέγχου εξέλιξη των μη εξυπηρετούμενων (non performed loans – κόκκινων) δανείων.

Πιο κάτω, το άρθρο καταγράφει τα παράπονα των τραπεζιτών έναντι της κυβερνήσεως η κυβέρνηση που «ακόμη και τώρα καθυστερεί στην παροχή των κατάλληλων νομοθετικών εργαλείων, ενώ η βαθιά και παρατεταμένη ύφεση λειτουργεί ανασταλτικά σε κάθε πρωτοβουλία αναδιάρθρωσης».

Όμως, η υπόθεση των κόκκινων δανείων δεν είναι χθεσινή. Το πρόβλημα, με την αρχική του μορφή (ακάλυπτες επιταγές) προέκυψε αμέσως με την εκδήλωση της κρίσεως, το 2008. Ασφαλώς, δεν νοείται σοβαρός τραπεζίτης που να μην έβλεπε τι τσουνάμι αθέτησης υποχρεώσεων ερχόταν, είτε στην λιανική τραπεζική (στεγαστικά, κάρτες, καταναλωτικά κ.λπ.) είτε στις επιχειρηματικές χορηγήσεις. Τι έκανε το «σύστημα» για να αντιμετωπίσει εγκαίρως το πρόβλημα; Απολύτως τίποτα, είναι η απάντηση!

Η αλήθεια είναι ότι οι τράπεζες δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. Τουλάχιστον όχι μόνες τους, δηλαδή χωρίς την κυβερνητική σύμπραξη, αφού σε περιβάλλον ύφεσης με τις αποτιμήσεις να κινούνται πολύ χαμηλά είναι απαγορευτικό για τις τράπεζες να προχωρήσουν σε ευχερείς ρευστοποιήσεις χωρίς νομική κάλυψη, η οποία θα προστατεύει τα αρμόδια στελέχη από εισαγγελικές παρεμβάσεις ή/και μηνύσεις.

Στο σημείο αυτό θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν αρνούμαι τις ευθύνες των τραπεζών για τα κόκκινα δάνεια, αλλά και για ολόκληρη την εξέλιξη της οικονομικής κρίσεως, της οποίας υπήρξαν ο ιμάντας μεταφοράς από την ευρωπαϊκή στην ελληνική οικονομία, Όμως, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όπως και ο τρόπος που «αναπτύχθηκε» το τραπεζικό σύστημα την περίοδο 1995-2007.

Εν προκειμένω, το σημαντικό είναι ότι οι τράπεζες αδράνησαν και δεν πίεσαν όσο θα έπρεπε την κυβέρνηση και τα κόμματα ώστε να δοθεί ΕΓΚΑΙΡΩΣ λύση στο πρόβλημα των κόκκινων δανείων. Αυτό συνέβη τόσο λόγω της εγγενούς ανεπάρκειας των υψηλόβαθμων στελεχών του συστήματος (διοικήσεων και υπαλλήλων) όσο και λόγω των προσωπικών συμφερόντων πολλών εξ αυτών σε επιχειρήσεις που είχαν δανειοδοτηθεί καθ’ υπέρβαση -αν όχι κατά παράβαση- των οδηγιών της Τραπέζης της Ελλάδος και της συνήθους πρακτικής χορηγήσεων. Με δυο λόγια, οι σχέσεις διαπλοκής μεταξύ τραπεζών και επιχειρήσεων, με ή άνευ πολιτικής καλύψεως και εμπλοκής.

Ένας, άλλος, εξ ίσου σημαντικός λόγος -και ευθέως σχετιζόμενος με τον προηγούμενο- είναι η κρατικοδίαιτη αντίληψη τόσο των τραπεζιτών όσο και των επιχειρηματιών, που νομίζουν ότι κάποια στιγμή, μαγικώ τω τρόπω, το κράτος, η κυβέρνηση, ίσως και η Ε.Ε., με νομικές τους ρυθμίσεις θα διευθετήσουν το πρόβλημα χωρίς να υπάρξει επιμερισμός ευθυνών και όλα θα συνεχίσουν όπως πρώτα, έστω όχι με την ίδια άνεση! Σας μοιάζει παρανοϊκό να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Σας μοιάζει αδιανόητο να υπάρχει τόση αφέλεια και ανευθυνότητα σε ένα τόσο κρίσιμο κλάδο και μάλιστα στα ανώτατα κλιμάκια του; Καλώς ορίσατε στην ελληνική πραγματικότητα…

Δυστυχώς, χάθηκε πολύτιμος χρόνος με αποτέλεσμα τα συμβατικά μέσα να έχουν απαξιωθεί, να μην είναι πλέον αποτελεσματικά. Η λύση του προβλήματος απαιτεί λύσεις "out of the box". Όμως, ο σχεδιασμός και η εφαρμογή τέτοιων λύσεων (μια πρόταση θα παρουσιάσω σε επόμενο κείμενό μου) απαιτούν πολύ σοβαρή και απολύτως αξιόπιστη πολιτική ηγεσία, η οποία να είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε ριζοσπαστικές αποφάσεις, υψηλού πολιτικού προφίλ. Τέτοια πολιτική ηγεσία δεν υπάρχει, ούτε η αντιπολίτευση δείχνει να θέλει και να μπορεί να παίξει αυτό το δύσκολο ρόλο.

Πλέον, η διαχείριση και επίλυση του προβλήματος είναι -και νομικώς- στα χέρια των δανειστών μας, οι οποίο μέσω του S.S.M. έχουν αρχίσει να επιβάλλουν την πολιτική τους. Η εξώθηση σε παραίτηση της ηγεσίας του Τ.Χ.Σ. ήταν η πρώτη πράξη του δράματος. Θα επακολουθήσει η αλλαγή των διοικήσεων των τραπεζών και, στη συνέχεια, η διαδικασία εκκαθάρισης των προβληματικών χαρτοφυλακίων.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν ξαφνιάζει η σπουδή των τραπεζών να προχωρήσουν σε πλειστηριασμούς ακινήτων, με σκοπό, αφ’ ενός, να «καλυφθούν» έναντι των επερχομένων αλλαγών και, αφ’ ετέρου, να στείλουν μήνυμα στους -αναμφισβητήτως πολλούς - εκ προθέσεως κακοπληρωτές ότι η περίοδος ανοχής έλαβε τέλος. Μάλλον, όμως, απονενοημένο διάβημα μοιάζει η προσπάθειά τους, αφού δεν υπάρχουν ούτε τα οικονομικά ούτε τα χρονικά περιθώρια να αποδώσει.

Να αποτολμήσω, κλείνοντας, μια πρόβλεψη: Το επόμενο χρονικό διάστημα θα δούμε πολλές επιχειρήσεις να καταφεύγουν στο άρθρο 99. Είναι το τελευταίο τους ανάχωμα έναντι των funds ή όποιου άλλου αγοράσει τα δάνειά τους ή ακόμη και των νέων διοικήσεων των τραπεζών, που θα προσπαθήσουν να εκκαθαρίσουν τα χαρτοφυλάκιά τους με ενεργές (διάβαζε επιθετικές) παρεμβάσεις σε προβληματικές εταιρείες. Όμως, με ή χωρίς δικαστική προστασία, το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει και το μοιραίο θα επέλθει αφού δεν υπάρχουν τα χρηματοπιστωτικά εργαλεία για να διασωθούν όσες επιχειρήσεις είναι πρωτογενώς βιώσιμες.

*Του κ. ο Ιπποκράτη Χατζηαγγελίδη,
επικεφαλής της ομάδας χρηματοπιστωτικών συμβούλων INTERACTION FINANCE.

Blog Widget by LinkWithin