Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Οι διακοπές της «μεσαίας τάξης..




  • Προϋπόθεση μιας ροής κανονικότητας είναι και οι διακοπές. Πότε άρχισαν οι Ελληνες να πηγαίνουν διακοπές είναι ένα ερώτημα, αλλά εξίσου ενδιαφέρον είναι και το άλλο για τη μετάλλαξη των διακοπών.


Δεν είναι μόνο ότι λιγότεροι Ελληνες ταξιδεύουν με χαμηλότερο προϋπολογισμό, είναι ότι έχει αλλάξει η...  φορά του τόξου.
Η ένδειξη είναι στάσιμη ή προς τα κάτω. Η ιστορία της κουλτούρας των διακοπών συνδέεται με την κίνηση του τόξου προς τα πάνω, δηλαδή με την αισιοδοξία των μεσαίων τάξεων, ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Τα χαρακτηριστικά της ζωής των αστών περιελάμβαναν τη φυσική περιέργεια, τη διάθεση εξερεύνησης, την αξία του εφήμερου εκτοπισμού και κυρίως τη χαρά της αλλαγής ρόλου. Ο αστός αφήνει πίσω τα δεσμά της κανονικότητας με την επίγνωση της πρόσκαιρης απελευθέρωσης.

Σήμερα είναι διάχυτη η μεταβολή. Οχι ότι δεν γεμίζουν τα ξενοδοχεία, τα πλοία ή τα αεροπλάνα, αλλά απουσιάζει η χαρά της ζωής με τον τρόπο που τη βίωναν οι μεταπολεμικές γενιές, εκείνες που επί σειρά δεκαετιών θεωρούσαν αυτονόητη την ανοδική φορά του τόξου.

Οι Ελληνες άργησαν να εντάξουν μαζικά την κουλτούρα των διακοπών στη ζωή τους.
Και παρότι οι εύποροι Ελληνες ταξίδευαν από πάντα, και παρότι ήδη από τη δεκαετία του 1920 οι Σπέτσες, το Λουτράκι, η Αιδηψός, τα Μέθανα και σταδιακά όλες οι λουτροπόλεις είχαν μοντέρνα ξενοδοχεία, η ελληνική αγορά του τουρισμού με τους Ελληνες να ταξιδεύουν συστηματικά για να γνωρίσουν τη χώρα τους άρχισε να γίνεται ρεύμα μετά το 1960. Πόσο μακρινή αυτή η εποχή της αισιοδοξίας, από την οποία έχουμε αποσιωπήσει τα πολλά θετικά και κυρίως την ικανοποίηση της μεγάλης πλειονότητας που έβλεπε τη ζωή της να καλυτερεύει!
Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από τη δεκαετία του 1950 είχε γεννηθεί το πείραμα των «Ξενία», αλλά και το Φεστιβάλ Αθηνών.
Το τόξο έδειχνε προς τα πάνω. Και όταν αργότερα, το 1968, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη κυκλοφόρησε πρώτη φορά την ετήσια έκδοση «Διακοπές», βρήκε έτοιμη μία κοινωνία υποδοχής, μία αγορά που πλάταινε και ένα τεράστιο περιθώριο «προσηλυτισμού» στην κουλτούρα του καλοκαιριού.

Σήμερα, οι απόγονοι εκείνων των «προσηλυτισθέντων» ακολουθούν αταβιστικά ένα ρεύμα απόδρασης, αλλά με ανάμεικτα αισθήματα τόσο για το σήμερα όσο και για το αύριο.
Το τόξο δεν έχει σαφή ένδειξη.


Του κ.Ν.Βατόπουλου

Blog Widget by LinkWithin