Greece-Salonika| Ενημέρωση και Άποψη : ΑΠΟΨΗ

NEWSROOM

Post Top Ad

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2024

H ...«βρυχώμενη» δεκαετία: Από το 1920-29 στο 2020-2029

Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2024
Οι προοπτικές για τη νέα δεκαετία στις αρχές του 1920 δεν έμοιαζαν καλές, αλλά η ισχυρή ανάπτυξη και το χρηματιστηριακό ράλι τής έδωσαν το όνομα «τα βρυχώμενα 20s».
 Μερικοί βλέπουν ομοιότητες με τη δεκαετία που διανύουμε..



Ο Μεγάλος Πόλεμος του 1914-1918 είχε τελειώσει, οι στρατιώτες είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους ενώ η ισπανική γρίπη που πήρε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές εμφάνιζε ύφεση το 1920. 
Λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν το χρηματιστηριακό πάρτι που θα ακολουθούσε με την οικονομική ύφεση του 1923. Οι τιμές των μετοχών τετραπλασιάσθηκαν μέχρι το χρηματιστηριακό κραχ το Φθινόπωρο του 1929. Σ’ αυτό δεν συνέβαλαν μόνο οι ισχυροί ρυθμοί ανάπτυξης αλλά και η εντύπωση που είχε πολύς κόσμος για τις μετοχές. Τις θεωρούσε κάτι σίγουρο που έβγαζε λεφτά και γι’ αυτό πουλούσαν περιουσιακά στοιχεία τους για να τις κάνουν μετοχές ή αγόραζαν μετοχές με δάνειο (on margin) μέχρι το 90%, τροφοδοτώντας περισσότερο το ράλι.

Η δεκαετία του 1920 ήταν επίσης περίοδος σημαντικής τεχνολογικής προόδου και μεγάλης αύξησης της παραγωγικότητας. Η χρήση των αυτοκινήτων επεκτάθηκε, το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο μπήκαν στις ζωές των ανθρώπων όπως κι οι ηλεκτρικές συσκευές π.χ. ψυγεία.    

Οι αλλαγές στην οικονομία και στη κοινωνία ήταν επίσης τεκτονικές.  Η εποχή της τζαζ (Jazz Age), όπως αποκαλείτο στις ΗΠΑ με τον δημοφιλή χορό τσάρλεστον να κυριαρχεί, ή «οι τρελοί καιροί» όπως αποκαλείτο στη Γαλλία. Οι αποκαλούμενες flappers, δηλ. γυναίκες που φορούσαν φούστες μέχρι το γόνατο, κάπνιζαν, έπιναν αλκοόλ και οδηγούσαν αυτοκίνητο ήταν σήμα κατατεθέν εκείνης της περιόδου. Το αντίστοιχο πρότυπο του άνδρα της εποχής ήταν οι sheiks.

Γιατί αναφερθήκαμε στη δεκαετία των «Roaring ‘20s»; Για τον απλούστατο λόγο ότι μερικοί στην αγορά πιστεύουν ότι η δεκαετία που διανύουμε θα μοιάζει σ’ εκείνη οικονομικά και χρηματιστηριακά και μάλιστα χωρίς το χρηματιστηριακό κραχ του 1929 στο τέλος. Ο βετεράνος στρατηγικός αναλυτής της Wall Street Ed Yardeni, ένας άνθρωπος που παρακολουθούσαμε από τα φοιτητικά μας χρόνια, ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία.             

Ο Yardeni βλέπει κάποιες ομοιότητες όπως η πανδημία της γρίπης τότε και η αντίστοιχη του κορονοϊού το 2020-2021.  Ο ίδιος εκτιμά ότι η υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) θα μπορούσε να βοηθήσει στην αύξηση της παραγωγικότητας και των εταιρικών κερδών σε διάφορες βιομηχανίες. Η αύξηση της παραγωγικότητας θα βοηθούσε επίσης στην αύξηση των μισθών χωρίς το αρνητικό υποπροϊόν του πληθωρισμού, ισχυρίζεται. 

Σε μια τέτοια περίπτωση θα διευκολύνονταν επίσης οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες γιατί θα είχαμε ισχυρό ρυθμό ανάπτυξης χωρίς πληθωρισμό. Θα λυνόταν επίσης η απορία
πολλών γιατί οι χρηματιστηριακές αγορές ανεβαίνουν ενώ οι αποδόσεις των ομολόγων δεν υποχωρούν όπως το 2023. Ο αμερικανικός χρηματιστηριακός δείκτης S&P 500 βρίσκεται ήδη σε υψηλότερα επίπεδα από εκείνα που αρκετοί αναλυτές μεγάλων οίκων της Wall Street προέβλεπαν για το τέλος του 2024. 

Όπως είναι φυσικό δεν συμφωνούν όλοι με αυτή την άποψη. Μερικοί από αυτούς δεν αποκλείουν ύφεση στις ΗΠΑ κι αλλού το 2024 καθώς οι επιπτώσεις από τις διαδοχικές αυξήσεις επιτοκίων γίνονται αισθητές στην πραγματική οικονομία. Ποιος έχει δίκιο θα φανεί στη πράξη. 

Πάντως, η ελληνική οικονομία, τουλάχιστον, μπορεί να προσβλέπει σε ικανοποιητικούς ρυθμούς αύξησης μέχρι το 2026 και ίσως 2027 και αυτό βοηθάει το ελληνικό χρηματιστήριο. Για ολόκληρη τη δεκαετία είναι δύσκολο να πει κανείς αν θα εξελιχθεί όπως η «βρυχώμενη» δεκαετία του 1920...



Του Dr Money

Διαβάστε περισσότερα..

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

Η ζωή σε έναν νέο,πιο επικίνδυνο κόσμο..

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2022
Ποια μπορεί να είναι η νέα «σταθερά», όταν ο πόλεμος μαίνεται ακόμη και στη γειτονιά μας; 
Όταν η αβεβαιότητα κορυφώνεται, ποια είναι η άμυνα του κάθε πολίτη, του κάθε νοικοκυριού και της κάθε επιχείρησης;
Την ίδια μέρα που Ρωσίδες μάνες αποχαιρετούσαν με δάκρυα στα μάτια τα αγόρια τους, τα οποία επιστράτευσε ο Πούτιν ώστε να πολεμήσουν στην Ουκρανία, δεκάδες έχαναν τη ζωή τους στους δρόμους του Ιράν, σε διαμαρτυρίες κατά του εκεί θεοκρατικού καθεστώτος.

Στη γειτονιά μας, πόλεμοι μαίνονται, από την Ουκρανία, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, έως τη Συρία και τη Λιβύη, ενώ η ένταση ποτέ δεν κοπάζει στη Μέση Ανατολή.

Όλα αυτά ενώ η Ευρώπη και βεβαίως η χώρα μας βρίσκονται μπροστά σε έναν βαρύ χειμώνα, με το ενεργειακό μέτωπο να φλέγεται και την ακρίβεια να εξολοθρεύει τα εισοδήματα, συρρικνώνοντας τις ελπίδες για μία αξιοπρεπή διαβίωση.

Τι από όσα ξέραμε έως τώρα για την Ευρώπη και την πατρίδα μας στέκει ακλόνητο; Ο πόλεμος βρίσκεται στη γειτονιά μας. Ο πληθωρισμός, ένα ξεχασμένο «τέρας» τα τελευταία 25 χρόνια, έχει επιστρέψει αδυσώπητος και η αβεβαιότητα βρίσκεται στα ύψη.

Όσο κι αν οι κυβερνήσεις προσπαθούν, η νέα κανονικότητα και η νέα σταθερά είναι η αναταραχή και η αβεβαιότητα. Ακριβώς όπως αυτές βρίσκουν έκφραση στις κοινωνικές αντιδράσεις που εκδηλώνονται στην Ευρώπη ή και τη χώρα μας.

Ποτέ, από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έως σήμερα, ακόμη και στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δεν διατυπώνονταν τόσο ευθείες απειλές για τη χρήση πυρηνικών όπλων, όσο αυτές που εξαπολύει η Μόσχα στις ημέρες μας κατά της ανθρωπότητας. Τα πάντα έχουν ακουστεί. Από τη χρήση «μικρών» πυρηνικών στο πεδίο των μαχών της Ουκρανίας, έως την εκτόξευσή τους κατά κρατών της Δύσης.

Στον άμεσο περίγυρό μας, από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο έως σήμερα, πότε δεν είχαν κλείσει τόσο ερμητικά τα κανάλια του διαλόγου και σπάνια κατά το παρελθόν ήταν σε τόσο υψηλά επίπεδα η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Όλα αυτά δε ενώ μαίνεται ο πόλεμος μαύρης προπαγάνδας που έχει εξαπολύσει κατά της Αθήνας ο Ερντογάν. Ακόμη και χθες, την ίδια ώρα που ο ειδικός εκπρόσωπος της ΕΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Ίμον Γκίλμορ καυτηρίαζε την πολιτική διακρίσεων που διαχρονικά εφαρμόζει η Άγκυρα κατά της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, ο Ερντογάν υποστήριζε ότι «δεν υπάρχει όριο στις διώξεις στη Δυτική Θράκη» και συνάμα κατηγορούσε τη χώρα μας για το μεταναστευτικό.

Έτσι, λοιπόν, σε μία εποχή που η αβεβαιότητα κορυφώνεται, ποια μπορεί να είναι η πιθανή άμυνα, εάν υπάρχει, του κάθε νοικοκυριού, του κάθε πολίτη και της κάθε επιχείρησης, παρά η επίγνωση των πιθανών δυσκολιών που ορθώνονται μπροστά τους; Η επίγνωση, δηλαδή, του γεγονότος ότι οι σταθερές χάθηκαν και ότι, πλέον, υφίστανται νέα μέτρα για τη στάθμιση της επιβίωσης.

Εάν, όμως, έχουν όντως έτσι τα πράγματα και εάν η ειρήνη, ακόμη και στον τόπο μας, εξαρτάται από τους Πούτιν και τους Ερντογάν, τότε οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι να «υποδεχθούμε» όσα μας κομίζουν και να αποδεχθούμε ότι όσα νομίζαμε ως αδιανόητα έως προς ολίγων ετών, μπορεί αύριο να κτυπήσουν και τη δική μας πόρτα.

Είτε επί του πεδίου στα ελληνοτουρκικά, είτε στο οικογενειακό τραπέζι και βεβαίως στο ζήτημα της ενέργειας και των συνεπειών που έχει η εκτόξευση του κόστους της στην καθημερινότητά μας...




του κ.Ν.Γ.Δρόσου
Διαβάστε περισσότερα..

Παρασκευή 12 Μαρτίου 2021

Κίνδυνος εκτροχιασμού λίγο πριν την ..."τελική ευθεία"

Παρασκευή, Μαρτίου 12, 2021
 

Με το σύστημα υγείας στα πρόθυρα της κατάρρευσης και την οικονομία στον αναπνευστήρα, τα δήθεν «έξυπνα» μέτρα αποδεικνύονται φενάκη. Το λοκντάουν έχει τελειώσει από… μόνο του, αλλά η κυβέρνηση αρνείται να προσαρμοστεί, αλλάζοντας το «μείγμα».

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Κατά τη χθεσινή ημέρα, οι μέσοι όροι των τελευταίων επτά ημερών, σε σχέση με τις προηγούμενες επτά, αυξήθηκαν περαιτέρω κατά 17% στα κρούσματα, κατά σχεδόν 18% στους διασωληνωμένους και σχεδόν 28% στη θνησιμότητα, ενώ η θετικότητα αυξήθηκε κατά 12%.

Μεγάλη σημασία, δε, έχει το ότι η θετικότητα, παρά τον πολύ υψηλότερο αριθμό τεστ σε σχέση με τον Νοέμβριο, που φέρουν την Ελλάδα σε καλή συγκριτικά κατάσταση σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, αρχίζει να ξεπερνά το 5% τις τελευταίες ημέρες. Που σημαίνει ότι η έκταση της μόλυνσης στην κοινότητα αρχίζει πάλι να ξεπερνά αισθητά τα όρια επαρκούς καταγραφής μέσω των γενόμενων τεστ.

Με αυτά τα νούμερα, είναι εύλογο ότι ο αριθμός των διασωληνωμένων και των νεκρών θα εκτοξευτεί προσεχώς, αφού απώλειες και διασωληνωμένοι ακολουθούν την αύξηση των κρουσμάτων με καθυστέρηση περίπου 15 ημερών. Που σημαίνει πρόχειρα ότι οι αριθμοί διασωληνωμένων και απωλειών χθες αντιστοιχούν σε εβδομαδιαίο μέσο όρο της τάξεως των 1.200-1.300 κρουσμάτων ανά ημέρα, όταν αυτός ο μέσος όρος χθες ήταν ήδη πάνω από τις 2.100!

Με μία φράση, το λοκντάουν, έξυπνο, χαζό, σκληρό ή χαλαρό, αδυνατεί πλέον να παίξει τον ρόλο του, στον βαθμό που απαιτείται, ενώ οι οικονομικές, κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα, αν όχι και πέρα από αυτά, ενός σοβαρού εκτροχιασμού, στην τελευταία στροφή πριν την τελική ευθεία του περιορισμού της πανδημίας (εκτός πολύ σημαντικού απροόπτου νέων μεταλλάξεων) μέσω των εκτεταμένων εμβολιασμών!

Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον σειρά ειδικών επιστημόνων μιλούν επιτακτικά για νέο «μείγμα» μέτρων, προτάσσοντας συγκεκριμένα μέτρα, όπως ενδεικτικά, η δωρεάν συνταγογράφηση των τεστ, ο έλεγχος στους εργασιακούς χώρους, η αποσυμφόρηση των Μέσων Μεταφοράς και των σχολικών τάξεων, η σχολαστική «ανίχνευση», τεστάρισμα και απομόνωση για τις επαφές βεβαιωμένων κρουσμάτων.

Εντούτοις, έστω και αυτή ακόμη η εξαγγελθείσα «πλατφόρμα» για δωρεάν τεστ σε εργαζόμενους ergasia.testing.gov.gr που, σύμφωνα με ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, στις 15 Φεβρουαρίου επρόκειτο να λειτουργήσει «τις επόμενες μέρες», εξακολουθούσε μέχρι και χθες, σχεδόν ένα μήνα αργότερα, να μη λειτουργεί. Μόλις σήμερα ανακοινώθηκε η έναρξή της.

Γιατί δεν σπεύδει η κυβέρνηση να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα;

Ο υπογράφων δεν θέλει να πιστέψει ότι η πεισματική άρνηση της κυβέρνησης να προχωρήσει στη συγκεκριμένη κατεύθυνση σχετίζεται με το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα μέτρα αυτά έχουν προταθεί εδώ και μήνες από την αντιπολίτευση, θεωρώντας ότι σε τέτοιου είδους θέματα δεν χωρούν παράμετροι πολιτικού κόστους. Τι ακριβώς όμως την εμποδίζει; Δεν αντιλαμβάνεται ότι ξεμένουμε από λύσεις, για να καλύψουμε το διάστημα που απομένει ως την επικράτηση των εμβολιασμών, που όλοι ευελπιστούμε ότι θα επέλθει; Δεν αντιλαμβάνεται ότι ο συνδυασμός πολυφωνίας, αντικρουόμενων δηλώσεων και απόψεων από ειδικούς αλλά και υπουργούς, σε συνδυασμό με τον εκνευρισμό και τη βεβαρημένη ψυχολογία των πολιτών, δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα; Ότι το «μπάχαλο» και η ασυνεννοησία που λένε οι πληροφορίες πως επικρατεί μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών των αρμόδιων υπηρεσιών, ακόμη και μεταξύ υπουργείων, είναι σε αυτή τη φάση επικίνδυνο κι ότι αποδιοργανώνει ακόμη και την επικοινωνία; Ή μήπως ακόμη και σήμερα δεν αντιλαμβάνεται ότι όσα ποσά και αν είχε διαθέσει για την πιο συστηματική καταπολέμηση της πανδημίας, ωχριούν συγκρινόμενα με το οικονομικό κόστος του πεντάμηνου λοκντάουν;

Όπως και να έχει, η καμπάνα του εκτροχιασμού χτυπά πλέον δυνατά. Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να κωφεύει επιμένοντας στο λάθος (μαζί με ορισμένους ειδικούς, που δεν αντιλαμβάνονται ότι η πραγματικότητα διαψεύδει πλέον τις προσδοκίες τους… μέρα παρά μέρα), θα πληρώσει το τίμημα, συμπαρασύροντας δυστυχώς το σύστημα υγείας, την κοινωνία και την οικονομία, που δείχνουν ότι ξεπερνούν ήδη τα όρια των αντοχών τους..



του κ.Γ.Παπανικολάου
Διαβάστε περισσότερα..

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2021

Ο λογαριασμός πληρώνεται πάντα ...στο τέλος

Τετάρτη, Ιανουαρίου 20, 2021

H Ελλάδα χρεοκόπησε πρακτικά το 2012 αλλά κάποιες από τι συνήθειες που οδήγησαν στον τότε αποκλεισμό από τις αγορές και στα μνημόνια δεν κόβονται. Όμως, δεν πρέπει να υπάρχουν αμφιβολίες. Τα νέα χρέη είναι αναβαλλόμενοι φόροι και θα πληρωθούν...

Δεν είναι μυστικό ότι το κυβερνών κόμμα θέλει να πάει σε πρόωρες εκλογές το συντομότερο δυνατόν μέσα στο 2021. Αφενός, για να εκμεταλλευθεί τη μεγάλη δημοσκοπική διαφορά που έχει και να επανεκλεγεί για μια νέα τετραετία, βγάζοντας από τη μέση την απλή αναλογική με διπλές εθνικές εκλογές.

Φυσικά, αλλιώς τα περιμένει κανείς και αλλιώς του έρχονται καμιά φορά, όμως το ανωτέρω σενάριο συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας με τα σημερινά δεδομένα. Για να ευοδωθεί, θα πρέπει να προχωρήσει γρήγορα ο εμβολιασμός μεγάλου μέρους του πληθυσμού, ώστε να αποκτήσει ανοσία, να βελτιωθεί το κλίμα και να ανακάμψει η οικονομία.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πάντως τον ..τον υποτιμημένο -στην Ελλάδα- κίνδυνο που δημιουργούν οι μεταλλάξεις του νέου κορωνοϊού στην οικονομική δραστηριότητα και το σοβαρό ενδεχόμενο να πρέπει να αναθεωρηθεί η κυβερνητική πρόβλεψη για ρυθμό ανάπτυξης 4,8% το 2021 σε αισθητά χαμηλότερα επίπεδα. Δεν θα ήταν μια θετική εξέλιξη ούτε για την εθνική οικονομία ούτε για το κυβερνών κόμμα. Όμως, πολιτικά θα μπορούσε να ξεπερασθεί καθώς θα μπορούσε να αποδοθεί στην πανδημία.  

Φυσικά, το κράτος θα έπρεπε να συνεχίσει να δαπανά πολλά λεφτά για να ικανοποιεί όσο μπορεί περισσότερα νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Λογικά, λιγότερα από το 2020, όπου το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού διαμορφώθηκε σε 18,2 δισ. ευρώ περίπου και κάπου εκεί κοντά, π.χ. 17 δισ. ευρώ, θα πρέπει να καταλήξει και το πρωτογενές έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης με βάση το οποίο κρίνεται η χώρα. Σε απόλυτα νούμερα, το δημόσιο χρέος αναμένεται να καταλήξει στα 339 δισ. ευρώ ή 208% του ΑΕΠ το 2020 από 331 δισ. ή 181% το 2019, αυξημένο κατά 8 δισ. ευρώ. Με δεδομένο ότι ο προϋπολογισμός θα καταγράψει εκ νέου πρωτογενές έλλειμμα, έστω και μικρότερο, το 2021, το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί εκ νέου, αν δεν λάβουμε υπόψη τυχόν εισροές επιδοτήσεων από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Με δεδομένη την άσχημη εμπειρία του παρελθόντος, που το αυξημένο χρέος οδήγησε στον αποκλεισμό από τις αγορές και τα μνημόνια, θα περίμενε κανείς ότι θα ήμασταν πιο προσεκτικοί. Αφενός, για το ύψος των κρατικών δαπανών και αφετέρου, κυρίως, σε ποιους πάνε τα λεφτά. Πρωτίστως από την κυβέρνηση και δευτερευόντως από όλους τους άλλους, π.χ. κόμματα, επαγγελματικοί φορείς κ.λπ. Πολύ περισσότερο όταν έχει διαπιστωθεί ότι κάποιοι κλάδοι που είναι πραγματικά πληττόμενοι θα έπρεπε να στηριχθούν περισσότερο και κάποιοι άλλοι που απλά έχουν μεταφέρει το κόστος λειτουργίας της επιχείρησης στους φορολογούμενους θα έπρεπε να είχαν αποκλεισθεί. Είναι π.χ. γνωστή η υπόθεση με τους ταχυμεταφορείς, παραγωγούς αγροτικών προϊόντων, π.χ. ελιές, κ.λπ.   

Όμως, φαίνεται ότι οι πολιτικές πιέσεις από οργανωμένες ομάδες συμφερόντων, σε μια δύσκολη συγκυρία όπως η πανδημία, είναι πιο ισχυρές από την οικονομική λογική. Δυστυχώς, μυαλό δεν βάζουμε. Ίσως γιατί δεν έχει γίνει σαφές ότι ο λογαριασμός θα πληρωθεί σε μερικά χρόνια με επιπρόσθετη φορολογία.

Είναι λογικό οι πολιτικοί να μην αναφέρονται σε τέτοιες δυσάρεστες εξελίξεις. Άλλωστε, αυτό που τους ενδιαφέρει κυρίως είναι η επανεκλογή τους. Στο μέλλον, θα είναι μάλλον κάποιος άλλος που θα αναλάβει τον μουτζούρη...














Σ.Αν.
Διαβάστε περισσότερα..

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2019

Η "τουρκική απειλή" στην υπηρεσία ...προεκλογικών και επικοινωνιακών τακτικών

Δευτέρα, Ιουνίου 17, 2019
Η προσπάθεια δραματοποίησης των εξελίξεων στα Ελληνοτουρκικά από την κυβέρνηση με την χθεσινή έκτακτη και «εσπευσμένη» σύγκληση του ΚΥΣΕΑ σε συνδυασμό με την αμάσητη αναπαραγωγή στο διαδίκτυο «ειδήσεων» και δηλώσεων ακόμη και του τελευταίου τούρκου αξιωματούχου, δημιουργούν ένα εντελώς αρνητικό περιβάλλον που υπονομεύει την διαμόρφωση πλαισίου αποτελεσματικής αντιμετώπισης της όποιας τουρκικής απειλής.


Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν εν μέσω προεκλογικής περιόδου, δημιουργείται η εντύπωση ότι επιστρατεύονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και η επιθετική πολιτική της Τουρκίας, προκειμένου να αξιοποιηθούν στο εσωτερικό προεκλογικό σκηνικό.

Το ΚΥΣΕΑ έπρεπε να είχε ήδη συγκληθεί καθώς οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη ένταση στο Αιγαίο, δεν προέκυψαν παραμονή του Αγίου Πνεύματος και θα έπρεπε να έχουν ήδη αξιολογηθεί και να έχουν διαμορφωθεί τα εναλλακτικά σχέδια αντίδρασης της Αθήνας.

Και έτσι εμφανίσθηκε το ΚΥΣΕΑ στην έκτακτη συνεδρίαση του να εξετάζει την… «προετοιμασία του εδάφους, την επόμενη βδομάδα, η Σύνοδος Κορυφής να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις. Ακόμα και την υιοθέτηση κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας, αν επιβεβαιωθεί ότι έχει γίνει γεώτρηση εντός της Κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης»...

Ακόμη κι όταν αυτό επιχειρηθεί, η απόφαση για κυρώσεις στην Τουρκία δεν πρέπει να δημιουργούνται υπερβολικές προσδοκίες καθώς δεν είναι δεδομένο ότι όλοι οι εταίροι είναι έτοιμοι να υποστηρίξουν μια τέτοια απόφαση.

Η Λευκωσία ελπίζει ότι η συζήτηση για κυρώσεις θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την Τουρκία στην αποστολή του δεύτερου γεωτρύπανου, ώστε να μην κατευθυνθεί νότια του νησιού. Βεβαίως μια Τουρκία που δείχνει να μην ενδιαφέρεται για τις επαπειλούμενες κυρώσεις εκ μέρους της Ουάσιγκτον μάλλον δύσκολα θα πτοηθεί από μια ανάλογη απόφαση της Ε.Ε..

Ο κ. Τσίπρας χθες μετά το ΚΥΣΕΑ «προειδοποίησε ότι όποιος παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου θα έχει συνέπειες» και προσπάθησε επίσης να στείλει καθησυχαστικά μηνύματα στην κοινή γνώμη, αλλά ο τρόπος που διέκοψε την περιοδεία του στα Δωδεκάνησα και επέστρεψε στην Αθήνα ανακοινώνοντας κυριακάτικα την σύγκληση του ΚΥΣΕΑ, έδωσαν δραματοποιημένη μορφή, ενώ πρακτικά δεν φαίνεται να έχει προκύψει κάποιο νέο δεδομένο.

Και παρά τα σενάρια που κυκλοφορούν ότι επίκειται παρέμβαση της Τουρκίας στο Καστελόριζο ή στην ελληνική υφαλοκρηπίδα δεν υπάρχει τέτοια ένδειξη προς το παρόν. Κι αν υπήρχαν άκρως απόρρητες πληροφορίες στην διάθεση της κυβέρνησης, θα όφειλε ήδη να έχει ενημερώσει διακριτικά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας τουλάχιστον τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ώστε να μην εμπλακεί ένα τόσο σοβαρό ζήτημα στις προεκλογικές μυλόπετρες.

Η Τουρκία με κάθε τρόπο και σε όλα τα επίπεδα εδώ και μήνες δηλώνει ότι θα «υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων και τα δικά της στην Ανατολική Μεσόγειο», ότι το γεωτρύπανο Fatih θα πραγματοποιήσει γεώτρηση στο σημείο που η Τουρκία θεωρεί τουρκική υφαλοκρηπίδα, αν και είναι σαφές ότι βρίσκεται εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας σε μη οριοθετημένη ΑΟΖ.

Επίσης η Τουρκία προετοιμάζει το δεύτερο γεωτρύπανο που έχει αποκτήσει το Yavuz το οποίο έχει ανακοινώσει ότι θα στείλει για έρευνες στις περιοχές που έχουν (παράνομα) παραχωρήσει στην τουρκική ΤΡΑΟ οι Τουρκοκύπριοι και αφορούν τον κόλπο της Καρπασίας αλλά και το τμήμα της οριοθετημένης Κυπριακής ΑΟΖ νότια του νησιού.

Το τελευταίο διήμερο έγινε είδηση μια δήλωση του κ. Τσαβούσογλου, που μεταδόθηκε ως ανακοίνωση της έναρξης της γεώτρησης ενώ απλώς ο τούρκος υπουργός δήλωνε ότι ενώ πριν η Τουρκία δεν είχε την δυνατότητα, τώρα έχει πάρει ερευνητικά σκάφη και κάνουν έρευνες, έχει πάρει γεωτρύπανο το οποίο κάνει γεώτρηση και θα στείλει και το άλλο γεωτρύπανο για γεώτρηση.

Επίσης ένα δημοσίευμα (του κυπριακού Φιλελεύθερου) ότι υπάρχουν ενδείξεις για έναρξη της γεώτρησης στο σημείο που είναι αγκυροβολημένο το Fatih, ήταν τα νέα στοιχεία. Όμως είναι προφανές ότι οι Τούρκοι δεν αγόρασαν το Fatih ούτε επένδυσαν σε αυτό, για να το στείλουν στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα, να ρίξει... πετονιά.

Παρά τα προβλήματα που έχει προκαλέσει στην Τουρκία η τακτική της Κύπρου να εκδώσει εντάλματα σύλληψης για τα πληρώματα του γεωτρύπανου και των συνοδευτικών σκαφών Τουρκία με κάθε τρόπο θα «τρυπήσει» τον βυθό της κυπριακής υφαλοκρηπίδας. Είτε μπορέσει να φθάσει στα 2χλμ βάθος είτε στα 100 μέτρα.

Συνεπώς ακόμη κι αν το τρυπάνι άγγιξε τον βυθό δεν μπορεί να θεωρηθεί ως είδηση η οποία ανατρέπει τα δεδομένα..

Επίσης ακόμη και όταν φθάσει στην Κύπρο το δεύτερο γεωτρύπανο) χωρίς να είναι γνωστό ακόμη που θα στοχεύσει η Τουρκία), η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος δεν έχουν δυνατότητα στρατιωτικοποίησης της κρίσης και για τον λόγο αυτό εξάλλου έχει επιχειρηθεί η επιστράτευση του πιο ισχυρού όπλου που διαθέτει η Λευκωσία, η Αλληλεγγύη των εταίρων, η στήριξη χωρών όπως η Γαλλία και οι ΗΠΑ που πέραν της στρατηγικής επιλογής για παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, έχουν και δικές τους εταιρίες με συμφέροντα στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Σε ό,τι αφορά την Γαλλία αυτό εκφράσθηκε στο υψηλότερο επίπεδο με την δήλωση Μακρόν στην Ευρωμεσογειακή Διάσκεψη της Μάλτας και από την Ουάσιγκτον με την επανάληψη της δήλωσης του Στ. Ντιπαρτμεντ.

Για την Κύπρο μάλιστα είναι δυνατό χαρτί το γεγονός ότι την ώρα που η Τουρκία δείχνει να ταυτίζεται με την Ρωσία, εμφανίζεται με την παρέμβαση της στην Κυπριακή ΑΟΖ να υπονομεύει ένα από τα στρατηγικά σχέδια της Ουάσιγκτον για μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από την Ρωσία, μέσω των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου.


του κ.Ν.Μελέτη
Διαβάστε περισσότερα..

Κυριακή 12 Μαΐου 2019

Χρέος: Τι έχει η Άγκυρα ...που δεν έχει η Αθήνα

Κυριακή, Μαΐου 12, 2019
Τι είναι αυτό που διαχωρίζει την "τύχη" του ελληνικού από το τουρκικό χρέος; 
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καθοριστική και ορίζει το μέγεθος των κινδύνων που διαφοροποιεί τις δύο οικονομίες: τα συναλλαγματικά διαθέσιμα.


Για την Ελλάδα, τα 49 δισ. ευρώ που έχουν συσσωρευθεί ως βραχυ-μεσοπρόθεσμη διασφάλιση του χρέους της, στη βάση της απόφασης της Συμφωνίας του Ιουνίου του 2018, αποτελούν την "εγγύηση" της εξυπηρέτησης του χρέους της για τα επόμενα χρόνια.

Για την Τουρκία, τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα έχουν συρρικνωθεί σε μόλις 15 δισ. δολ., όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα. Την ίδια στιγμή, οι υποχρεώσεις εξυπηρέτησης του ιδιωτικού και του δημόσιου χρέους της ξεπερνούν τα 120 δισ. δολ. μέσα στο 2019, αποτελώντας πλέον την ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της τουρκικής οικονομίας.

Η αποκάλυψη έγινε σχετικά πρόσφατα, όταν δημοσιεύματα του διεθνούς οικονομικού Τύπου επιβεβαίωσαν ότι τα μισά των 30 δισ. ευρώ που εμφανίζονταν ως συναλλαγματικά διαθέσιμα στην κεντρική τράπεζα της χώρας δεν ήταν πραγματικά, αλλά περιελάμβαναν ένα γιγάντιο παράγωγο βραχυπόθεσμης ανταλλαγής συναλλάγματος (SWAP) ύψους 15 δισ. δολ.

Οι συνέπειες ήταν άμεσες και η διολίσθηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας της λίρας επιταχύνθηκε με τρόπο που ούτε οι αγορές από την κεντρική τράπεζα μπορούσαν να σταματήσουν, παρά το γεγονός ότι τα επιτόκια δανεισμού έχουν αυξηθεί στο 25,5%.

Για την Αθήνα τα 49 δισ. ευρώ συναλλαγματικών διαθεσίμων, που αποτελούνται από τα 16 δισ. του δανείου του ESM συν τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα repos της ρευστότητας των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, έχουν επιτρέψει να αντιμετωπίζεται ο κίνδυνος του χρεοστασίου μόνο ως ένα εν δυνάμει μακροπρόθεσμο πρόβλημα, έχοντας αποκλειστεί κάθε βραχυ-μεσοπρόθεσμος κίνδυνος. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το ότι ο συναλλαγματικός κίνδυνος λόγω του ευρώ δεν υφίσταται για το ελληνικό χρέος, αφού δεν επηρεάζεται από τις διεθνείς συναλλαγματικές αναταραχές, διαχωρίζει απολύτως την ποιότητα και την έκταση των κινδύνων χρέους ανάμεσα στις δύο οικονομίες...

Επικίνδυνες σχέσεις

Βέβαια, αυτή είναι η μία πλευρά της αλήθειας. Και αυτό γιατί η τουρκική οικονομία είναι εξαιρετικά σημαντική για την ευρωπαϊκή οικονομία, και ειδικά για τη γερμανική και την... ισπανική.

Η Τουρκία είναι μακράν ο πλέον σημαντικός οικονομικός εταίρος για τη Γερμανία πέραν της Κίνας, τόσο λόγω των άμεσων επενδύσεων στην οικονομία της όσο και του εμπορικού ισοζυγίου μεταξύ των δύο χωρών. Σε μια πρόσφατη μελέτη για το θέμα των συνεπειών μιας κατάρρευσης στην τουρκική οικονομία επιβεβαιώνεται ότι οι συνέπειες για τη γερμανική οικονομία θα ήταν εξαιρετικά σημαντικές.

Ανάλογης, όμως, σημασίας είναι και οι συνέπειες για την Ισπανία. Οι ισπανικές τράπεζες έχουν αυξήσει σημαντικά την έκταση της συμμετοχής τους στο τουρκικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο παρουσίαζε, λόγω των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης (και δανεισμού), μεγάλα περιθώρια κερδοφορίας. Σήμερα αναγνωρίζεται ότι μια κατάρρευση στο τουρκικό ιδιωτικό χρέος θα δρομολογούσε μεγάλης έκτασης κινδύνους και για το ισπανικό τραπεζικό σύστημα, με συνέπειες διασποράς στην Ευρωζώνη.

Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, εδώ και καιρό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ο ίδιος ο Ντράγκι παρακολουθούν με πολλή προσοχή τις εξελίξεις στο τουρκικό τραπεζικό σύστημα και ενημερώνουν τακτικά το Eurogroup και την Κομισιόν για την κατάσταση της Τουρκίας.

Με άλλα λόγια, η εξάρτηση της Τουρκίας από την Ευρωζώνη –και το αντίστροφο– δεν περιορίζεται στην οικονομική βοήθεια (6 δισ. ευρώ) που αφορά τη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος ή στις διαδικασίες που αφορούν την προσαρμογή της τουρκικής οικονομίας στην ευρωπαϊκή, στο πλαίσιο των συνομιλιών ένταξης που έχουν έτσι κι αλλιώς "παγώσει", αλλά στις τεράστιες εμπορικές συναλλαγές προϊόντων και υπηρεσιών ειδικά με τη Γερμανία, την Ισπανία και την Ιταλία...

Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, και οι γεωπολιτικές σχέσεις στην περιοχή αποτελούν ένα πολύπλοκο σύστημα σχέσεων και αντιθέσεων που τείνουν να καταστήσουν την τουρκική οικονομία και τον κίνδυνο χρεοστασίου της "αχίλλειο πτέρνα" της Ευρωζώνης.

Καθοριστικό ρόλο στην κατάσταση αυτή παίζει η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ, ιδιαίτερα μετά το τέλος της ποσοτικής χαλάρωσης και την έναρξη της σύσφιξης της νομισματικής πολιτικής, που προκάλεσε μεγάλη έξοδο κεφαλαίων από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, μεταξύ των οποίων κυρίως εμφανίζεται η Τουρκία και η Αργεντινή, λόγω της μεγάλης εξάρτησης από τον εξωτερικό δανεισμό.

Προσωρινή... αναβολή για το 7ετές ομόλογο από την Αθήνα

Στο ΥΠΟΙΚ υποστηρίζουν ότι η αναβολή της έκδοσης του 7ετούς ομολόγου, που είχε σχεδιαστεί για την επόμενη εβδομάδα, είναι προσωρινή και υπαγορεύεται από το αρνητικό κλίμα στις αγορές.

Πράγματι, οι αποδόσεις και τα spreads σημείωσαν ταχύτατη άνοδο. Στις συνθήκες αυτές, όπως υποστηρίζεται αρμοδίως, προϋπόθεση είναι η διατήρηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών που έχει μέχρι σήμερα διαμορφωθεί και η αποφυγή δημιουργίας εγκλωβισμένων επενδυτών με ένα νέο ομόλογο που θα μπορούσε να "κοστίσει" σε όσους το επιλέξουν ως άμεση επένδυση.

Ο συνδυασμός του ισχυρά αρνητικού διεθνούς κλίματος, λόγω της "ρήξης" στις διαπραγματεύσεις για μια συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, και της επιφυλακτικότητας που έχει προκαλέσει το πρόσφατο πακέτο ανακοινώσεων/μέτρων από πλευράς κυβέρνησης λειτουργούν αποτρεπτικά απέναντι στις αρχικές προθέσεις να "τρέξει" το υπουργείο Οικονομικών την τελευταία "έκδοση" για τη συμπλήρωση του ποσού των 7 δισ. ευρώ όσον αφορά τον νέο δανεισμό για το 2019.

Το κλίμα δεν φαίνεται, πάντως, να "διορθώνεται", παρά το γεγονός ότι το ΔΝΤ επιβεβαίωσε, με δηλώσεις από τον κ. Ράις, ότι πρόκειται να αρχίσει η προ-εξόφληση του δανείου του από την Ελλάδα, ενώ ο οίκος αξιολόγησης Moody’s χαρακτήρισε ως θετικό το γεγονός της έναρξης πρόωρης αποπληρωμής του. Το γεγονός ότι τα εγχώρια "καλά νέα" δεν ανακόπτουν την πτωτική τάση ενισχύει την άποψη ότι οι προϋποθέσεις για τη νέα έκδοση απομακρύνονται... μέχρι νεωτέρας.

του κ.Γ.Αγγελή
Διαβάστε περισσότερα..

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2019

Ο λογαριασμός ...στον επόμενο

Πέμπτη, Μαρτίου 14, 2019



Στην πορεία προς το τέλος της κυβερνητικής του θητείας, ο πρωθυπουργός επιλέγει μία παραλλαγή της στρατηγικής της καμένης γης.



Δεν αφήνει καμένη γη στον επόμενο, αφήνει όμως τόσες καυτές πατάτες που δεν έχει και μεγάλη διαφορά από το αν θα άφηνε καμένη γη. Αν και σε ορισμένα μέτωπα, όπως αυτό της εξάντλησης κοινωνίας και επιχειρηματικότητας από την φορομπηχτική πολιτική αφήνει πράγματι καμένη γη. Η τακτική σε όλα τα δύσκολα θέματα, όπου υπάρχει απειλή πολιτικού κόστους, είναι αυτή της χρονοκαθυστέρησης. Ας μείνουν για μετά...

Όπου "μετά" η επομένη των εκλογών. Ενδεικτικά τα όσα συμβαίνουν με τις τράπεζες, τους πλειστηριασμούς, το νέο νόμο "Κατσέλη". Σιγά σιγά. Φτάσαμε Μάρτιο και ακόμα τα συζητάμε. Και αφού ψηφιστούν οι νόμοι, μέχρι να αρχίσει η εφαρμογή θα έχει περάσει το καλοκαίρι... Και αυτό δεν αποτελεί παρά ένα παράδειγμα. Αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει παντού. Και κυρίως όλες τις... δυσάρεστες εκκρεμότητες. Δεν θα ακουμπούν τίποτε που θα μπορεί να κοστίσει εκλογικά. Αντιθέτως θα... ξεχαρβαλώνουν ό,τι μπορούν μέσα από την προεκλογική παροχολογία. Και θα υποσχεθούν βέβαια ακόμα περισσότερα. Έως και την επιστροφή στην προμνημονιακή καθημερινότητα...

Στο κάτω κάτω τσάμπα είναι. Ο λογαριασμός θα πάει στον επόμενο. Τι τους νοιάζει... Αντιθέτως, όσο περισσότερες εκκρεμότητες, όσες περισσότερες αντιδημοφιλείς υποχρεώσεις του κληρονομήσουν, τόσο καλύτερα γι' αυτούς. Άλλωστε δεν υπάρχει συνείδηση περί συνέχειας του κράτους, περί αξιοπιστίας κλπ. Όσο περισσότερες παγίδες και τρικλοποδιές τόσο καλύτερα... Ώστε να καταστεί όσο πιο δύσκολη γίνεται η επόμενη διακυβέρνηση. Τακτικές φοιτητικών αμφιθεάτρων σε εθνική - δυστυχώς - κλίμακα.

Ωστόσο η στρατηγική της σημερινής κυβέρνησης με στόχο την επόμενη ημέρα των εκλογών δεν είναι... κρυφή. Αντιθέτως. Είναι πέρα για πέρα ορατή. Και δίνει τη δυνατότητα στον διεκδικητή της εξουσίας να προετοιμαστεί, να καταστρώσει σχέδιο, να χαράξει πολιτική. Ώστε να είναι έτοιμος να διαχειριστεί με αποτελεσματικότητα αυτόν τον "λογαριασμό". Γιατί πέρα από το ότι δεν υφίσταται στοιχείο αιφνιδιασμού, δεν θα υπάρχει και ούτε μία μέρα για χάσιμο.




Του κ.Δ.Παπακωνσταντίνου
Διαβάστε περισσότερα..

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2018

Δεν υπάρχει "γρήγορη λύση" για την πΓΔΜ..

Τρίτη, Οκτωβρίου 02, 2018
"Το δημοψήφισμα της πΓΔΜ σχετικά με την προτεινόμενη αλλαγή ονόματος, που θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο στη βαλκανική χώρα για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, απέτυχε λόγω της χαμηλής συμμετοχής. Τα μαθηματικά πίσω από την αποτυχία δείχνουν γιατί είναι δύσκολο να είναι κανείς αισιόδοξος για τα Δυτικά Βαλκάνια, τα σημερινά σύνορα της Ευρώπης."


*Άρθρο του Leonid Bershidsky
  στο Bloomberg View


Διαβάστε περισσότερα..

Σάββατο 23 Ιουνίου 2018

Με το ζόρι εξιτήριο..

Σάββατο, Ιουνίου 23, 2018
Στην καλύτερη των περιπτώσεων πήραμε με το χρέος ό,τι είχαν υποσχεθεί στον Σαμαρά. Πήραμε, δηλαδή, το αυτονόητο. Κι αυτό όχι γιατί μας αγαπάνε, αλλά διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να πάρουν οι δανειστές τα λεφτά τους. 
Η μεγάλη εικόνα είναι ότι μας δώσανε απολυτήριο με το ζόρι. Ευρωπαίοι και ΔΝΤ βάπτισαν το κρέας ψάρι και αποφάσισαν ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει.


Το μόνο που πραγματικά έχει τελειώσει είναι η διάθεση των δανειστών να δώσουν άλλα δάνεια στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, επέβαλλαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο εποπτείας, ανάλογο με εκείνο των χρόνων των μνημονίων, χωρίς να δεσμευτούν για χρηματοδότηση. Από την πλευρά τους είναι πράγματι μια θαυμαστή συμφωνία.

Εκείνο που συνέβη χτες είναι ότι οι δανειστές αποφάσισαν να κλείσουν το κέντρο εκτάκτων καταστάσεων, το οποίο και άνοιξε μετά από την κρίση των ενυπόθηκων δανείων. Όλοι οι άλλοι ασθενείς είχαν αποχωρήσει και ο μόνος ο οποίος παρέμενε στο κέντρο και μάλιστα στην αίθουσα της εντατικής ήταν η Ελλάδα. Ό,τι κι αν δοκίμασαν οι ιατροί απέτυχε. Κι αυτό διότι ο ασθενής ένιωθε εξαιρετικά στην εντατική. Οι ιατροί, λοιπόν, υποχρεώθηκαν στο τέλος να προσποιηθούν ότι ο ασθενής θεραπεύτηκε και να υπογράψουν εξιτήριο. Ίσως επειδή αποφάσισαν ότι η κατάστασή του ήταν ανίατη.

Γιατί άραγε πανηγυρίζουν στην κυβέρνηση; Είναι κατανοητό ότι για λόγους εντυπώσεων θα πανηγύριζαν έτσι ή αλλιώς. Ό,τι κι αν αποφάσιζαν χτες.

Να δούμε και πάλι την μεγάλη εικόνα. Το 2014 ο Αριστερός ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να τινάξει την χώρα στον αέρα, επειδή θεωρούσε το χρέος θηλιά στον λαιμό της χώρας και δήλωνε έτοιμος να δώσει άλλου είδους λύσεις στην Οικονομία. Τι ακριβώς λύσεις δεν μας είπαν, αλλά μας έκλειναν πονηρά το μάτι ότι δεν θα χρειαζότανε να πληρώσουμε. Σεισάχθεια! Το Κίνημα δεν πληρώνω έγινε καθημερινή συνήθεια μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού και οι κουβαρντάδες υποψήφιοι κυβερνήτες μοίραζαν κατάρες και κρεμάλες στους πολιτικούς τους αντιπάλους και υποσχέσεις ευημερίας στους ψηφοφόρους τους. Ο Αριστερός ΣΥΡΙΖΑ σταμάτησε την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια το 2014, επειδή είχε μία καλύτερη λύση για τα μνημόνια και το χρέος.

Στο τέλος, ο Αριστερός ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε δύο ακόμη μνημόνια, φόρτωσε στην χώρα ζημιές μερικών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ (στην καλύτερη των περιπτώσεων) με την διαπραγμάτευση Βαρουφάκη, αύξησε τις τιμές στα διόδια, εξόντωσε φορολογικά την μισή χώρα (ένας στους δύο πολίτες οφείλει στην εφορία), στραγγάλισε τις συντάξεις και στο μέγα θέμα του χρέους πήρε (σχεδόν) ό,τι θα έπαιρνε και ο Σαμαράς. Ένα τεράστιο «γιατί» συνοδεύει όλη αυτή την πορεία. Υπήρχε λόγος για τόσο μεγάλη ταλαιπωρία; Για τόσες θυσίες; Γιατί δεν έδιναν την συναίνεσή τους να τελειώσουμε από τότε;

Πήραμε κάτι από το χρέος; Φυσικά! Να μην είμαστε αχάριστοι. Χρωστάμε εκείνα που χρωστούσαμε και πριν. Σε αυτά οι αγαπητοί δανειστές δεν παίζουν. Και στον άλλο κόσμο να πάει κανείς θα βρουν τρόπο να τους πάρουν τα λεφτά τους. Κι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε αντίθεση με τους δικούς μας που θεωρούν ότι τα δισεκατομμύρια είναι μαρουλάκια, οι δυτικοί σέβονται τους ψηφοφόρους τους και τους φόρους που έχουν πληρώσει. Εκείνο που μας έδωσαν είναι ένα καλαμάκι! Για να μην πνιγούμε. Ίσα – ίσα να αναπνέουμε.

Ακόμη κι αυτή η ρύθμιση ήταν απαραίτητη. Πήραν το ελάχιστο. Τουλάχιστον δεν πήραν το απόλυτο τίποτα. Από εκεί και πέρα, η ουσία παραμένει η ίδια, όπως συνέβαινε και με την κυβέρνηση Σαμαρά. Το χρέος είναι το ένα θέμα. Το άλλο θέμα είναι η ανάπτυξη. Όσες ρυθμίσεις κι αν γίνουν για το χρέος, θα χρειαστούν μερικές ακόμη όσο δεν αναπτύσσεται η Οικονομία. Όσο δεν υπάρχουν επενδύσεις και δεν παράγεται πλούτος. Διαφορετικά θα είχαμε ήδη λύσει όλα τα θέματά μας μετά από το πετυχημένο κούρεμα του χρέους που πέτυχε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Αλλά δεν έγινε έτσι...



του κ.Θ.Μαυρίδη
Διαβάστε περισσότερα..

Παρασκευή 18 Μαΐου 2018

Γιατί ηλεκτρονική η εγγραφή των μαθητών του Λυκείου;

Παρασκευή, Μαΐου 18, 2018
Ηλεκτρονική αίτηση εγγραφής - δήλωσης προτίμησης θα πρέπει να κάνουν όλοι οι γονείς των μαθητών που θα φοιτήσουν την επόμενη χρονιά σε Γενικό Λύκειο ή ΕΠΑ.Λ. μέχρι τις 31 Μαΐου. 
Το σύστημα δοκιμάστηκε πέρυσι πιλοτικά στα ΕΠΑ.Λ. και κρίθηκε πετυχημένο, με αποτέλεσμα την επέκτασή του και στο Γενικό Λύκειο. 
Υποθέτουμε ότι σταδιακά θα εφαρμοστεί σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.


Για να γίνει η εγγραφή απαιτούνται οι κωδικοί στο TAXIS του γονέα και ο αριθμός μητρώου του μαθητή. Πρέπει τα στοιχεία να γράφονται με κεφαλαία γράμματα και να συμφωνούν τα στοιχεία του TAXIS και του myschool, της ηλεκτρονικής πλατφόρμας που χρησιμοποιούν όλα τα σχολεία. Αν συμφωνούν η διαδικασία διεκπεραιώνεται εύκολα, αν δεν συμφωνούν χρειάζεται επίσκεψη του κηδεμόνα στο σχολείο για την αλλαγή των στοιχείων που δεν συμφωνούν, ώστε να ολοκληρωθεί η εγγραφή. Οι γονείς δεν πρέπει να αμελήσουν την έγκαιρη εγγραφή των παιδιών τους γιατί διαφορετικά δεν θα μπορούν να φοιτήσουν στην επόμενη τάξη.

Ο λόγος που οι γονείς υποχρεώνονται σ’ αυτή την επιπλέον ενέργεια είναι για να μπορέσει το Υπουργείο Παιδείας να γνωρίζει πόσοι πραγματικά μαθητές φοιτούν σε κάθε σχολείο. Γι’ αυτό έγινε η σύνδεση με το TAXIS. Η αιτία είναι διάφορες παρατυπίες που ανακάλυψε πριν από μερικά χρόνια η γενική επιθεώρηση δημόσιας διοίκησης, όπου κάποιοι διευθυντές σχολείων δήλωναν μεγαλύτερο αριθμό μαθητών από τον πραγματικό, ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν περισσότερα τμήματα με μικρότερο αριθμό μαθητών. Αγαθή η πρόθεση να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες διδασκαλίας για τους μαθητές τους, αλλά αυτό θέλει να αποφύγει το Υπουργείο.

Το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε σ’ αυτή την κίνηση για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο και τα τμήματα να γίνουν πολυπληθέστερα, γιατί ο ΟΟΣΑ χρόνια τονίζει ότι έχουμε πολύ μικρά τμήματα. Φυσικά τα νησιά και μερικά δύσβατα μέρη ρίχνουν το μέσο όρο των μαθητών ανά τμήμα, αλλά προσπαθούν να τον ανεβάσουν, όσο μπορούν, αφού λεφτά δεν υπάρχουν ούτε προσλήψεις γίνονται, παρά μόνο αναπληρωτών.

Ένα άλλο κέρδος που θα έχει το Υπουργείο και φυσικά οι μαθητές και οι γονείς τους είναι ότι θα μπορεί το Υπουργείο Παιδείας να γνωρίζει πολύ εύκολα πόσους καθηγητές θα χρειαστεί και σε ποιες ειδικότητες. Αυτό, φυσικά, βοηθά πολύ στον έγκαιρο προγραμματισμό των προσλήψεων αναπληρωτών, ώστε με την έναρξη της νέας χρονιάς να υπάρχου τα λιγότερα δυνατά κενά. Φυσικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένα κενό, αλλά όλοι γνωρίζουμε σε ποια χώρα ζούμε. Κάθε προσπάθεια για τη μείωσή τους είναι, φυσικά, καλοδεχούμενη.

Φέτος κατάφερε το Υπουργείο Παιδείας και εξασφάλισε δύο εβδομάδες παραπάνω μάθημα μειώνοντας αισθητά τη διάρκεια των εξετάσεων, αλλά αν χάνει ότι κερδίζει τον Μάιο το Σεπτέμβριο με τις καθυστερήσεις λόγω μη έγκαιρης τοποθέτησης των καθηγητών δεν έχουμε κανένα όφελος. Πρέπει τα σχολεία να ξεκινούν τον Σεπτέμβριο στην ώρα τους.

Οι γονείς των μαθητών της Α Λυκείου πρέπει να δηλώσουν και την προτίμηση των μαθητών για τη θεωρητική ή τη θετική κατεύθυνση, χωρίς κανείς μας να γνωρίζει αν θα υπάρχουν αυτές οι ομάδες προσανατολισμού το Σεπτέμβριο ή θα αντικατασταθούν με κάτι άλλο. Το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θα γίνει με τη λειτουργία του νέου συστήματος, που ξεκινά, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Υπουργού τον προσεχή Σεπτέμβριο, με αποτέλεσμα κανείς να μη γνωρίζει τι του ξημερώνει. Το μόνο σίγουρο είναι πως ότι γίνει θα γίνει με τα παλιά βιβλία.

Όταν ανέλαβε ο κ. Γαβρόγλου το Υπουργείο Παιδείας το φθινόπωρο του 2016 είχε δηλώσει ότι μέχρι τον Μάρτιο του 2017 θα είχε ανακοινώσει το νέο Λύκειο. Σύμφωνα με τις τελευταίες του δηλώσεις η ανακοίνωση θα γίνει μέσα στο καλοκαίρι. Το τοπίο θα είναι νέο για το λύκειο, εκτός φυσικά από τους μαθητές που θα φοιτήσουν στη Γ Λυκείου, που θα ακολουθήσουν το υπάρχον σύστημα.


Του κ.Στ.Στρατηγάκη
Μαθηματικού - Ερευνητή

Διαβάστε περισσότερα..

Τετάρτη 18 Απριλίου 2018

Νέα δεδομένα με τα τουρκικά drones στο Αιγαίο…

Τετάρτη, Απριλίου 18, 2018
Το ΑΝΚΑ-Β έχει δυνατότητα να πετά συνεχώς για περίπου 24 ώρες χωρίς ανεφοδιασμό, με το μεικτό κόστος ανά 24ωρο να μην ξεπερνά συνολικά τα 3.000 δολάρια, δηλαδή, το ημερήσιο μεικτό κόστος λειτουργίας του τουρκικού drone ανέρχεται στο 1/6 περίπου του ωριαίου κόστους λειτουργίας ενός F-16!




Εδώ και καιρό, λέω και γράφω σε όλους τους τόνους, πως η Τουρκία του Ερντογάν ήδη διεξάγει εναντίον της χώρας μας ένα ακήρυκτο υβριδικό πόλεμο, που φοβάμαι ότι ούτε τον έχουμε καταλάβει, ούτε γνωρίζουμε πώς να τον πολεμήσουμε.

Σε αυτόν τον πόλεμο, η Τουρκία κινείται επιτυχώς μεταξύ των ασαφειών του διεθνούς δικαίου και των ανταγωνιστικών συμφερόντων των ισχυρών δρώντων, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το στρατηγικό πλεονέκτημα, και συστηματικά κεφαλαιοποιεί πάνω στις δικές μας αδυναμίες και τη μικροπολιτική μας οπτική στα θέματα της εθνικής άμυνας και των περιφερειακών μας συμφερόντων.

Στις 6 Απριλίου έλαβε χώρα ένα γεγονός που καταδεικνύει τον νέο στρατηγικό εγκλωβισμό που επιχειρεί η Άγκυρα εναντίον της Αθήνας.

Ένα σύγχρονο μη επανδρωμένο αερόχημα (drone) τύπου ΑΝΚΑ-Β με ραντάρ SAR, που αποτελεί νέο απόκτημα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, εκτελούσε υπερπτήση πάνω από τη Ρόδο σε διατεταγμένη κατασκοπευτική υπηρεσία. Κρατήστε υπόψη σας, ότι αν συμβεί κάποιο «ατύχημα», οι Τούρκοι θα φροντίσουν να εμφανίσουν το drone ως μέσο που ανήκει στην ακτοφυλακή τους, με ότι αυτό συνεπάγεται νομικά…

Το ΑΝΚΑ-Β έχει δυνατότητα να πετά συνεχώς για περίπου 24 ώρες χωρίς ανεφοδιασμό, με το μεικτό κόστος ανά 24ωρο να μην ξεπερνά συνολικά τα 3.000 δολάρια, δηλαδή, το ημερήσιο μεικτό κόστος λειτουργίας του τουρκικού drone ανέρχεται στο 1/6 περίπου του ωριαίου κόστους λειτουργίας ενός F-16!!!

Η ελληνική πολεμική αεροπορία, μη διαθέτοντας κάποιο άλλο μέσο για να παρακολουθήσει το τουρκικό drone και να το «οδηγήσει» εκτός του FIR Αθηνών, απογείωσε δύο F-16 για να το… «αναχαιτίσουν».

Με αυτό τον τρόπο η Τουρκία έχει βρει ένα πολύ φθηνό και ασφαλή τρόπο ώστε:

(α) να κάνει τη δουλειά της με τρόπο πολύ οικονομικό και ασφαλή,

(β) να συνεχίσει να αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα,

(γ) να απαλλάσσεται των ευθυνών της αν συμβεί ένα ατύχημα ή μια ανθρώπινη απώλεια στον ακήρυκτο πόλεμο του Αιγαίου, γεγονός για το οποίο μέχρι σήμερα είναι ίσως το μόνο πράγμα για το οποίο την πιέζουν οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ,

(δ) να αυξήσει την πίεση προς εμάς, αυξάνοντας κάθετα για εμάς το κόστος των αναγνωρίσεων και των… «αναχαιτίσεων»,

(ε) να καλύψει το τεράστιο κενό που έχει σε πιλότους μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις στελεχών στην πολεμική της αεροπορία λόγω των γεγονότων που σχετίζονται με το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016,

(στ) και τέλος, να μας εκθέσει διεθνώς αν κάποιος θερμοκέφαλος στην Ελλάδα διατάξει την κατάρριψη με πυρά του τουρκικού drone με τη δικαιολογία της αντι-συμμαχικής στάσης (υπάρχουν και άλλοι, πιο «έξυπνοι», τρόποι και μέσα για να καταρρίψεις ένα drone, μέσα όμως που δεν διαθέτει δυστυχώς η ελληνική αεράμυνα…)

Η νέα στρατηγική της Τουρκίας στο Αιγαίο φοβάμαι ότι θα εξελιχθεί σε μεγάλο πονοκέφαλο για την Ελληνική αεράμυνα και στόχο έχει να μας οδηγήσει στα όρια της επιχειρησιακής και οικονομικής μας αντοχής, δίνοντάς μας ελάχιστα επιχειρήματα να την καταγγείλουμε αφού εκείνη τουλάχιστο δεν ρισκάρει ανθρώπους στο Αιγαίο, με το βάρος να πέφτει πλέον στην Ελληνική πλευρά…

Τα παραπάνω αποτελούν ένα ακόμη κεφάλαιο στο σύνθετο πόλεμο που μας διεξάγει η Τουρκία και που δυστυχώς αν δεν μάθουμε γρήγορα πώς να τον πολεμήσουμε, φοβάμαι ότι θα βρεθούμε πάλι μετεξεταστέοι στην ιστορία…




Toυ κ.Β.Κοψαχείλη,
Διεθνολόγου
Διαβάστε περισσότερα..

Σάββατο 7 Απριλίου 2018

Τα σύνορα στον πάσσαλο ...της ανευθυνότητας.

Σάββατο, Απριλίου 07, 2018
 

Μια πασιφανώς στοχευμένη διαρροή τα τελευταία 24ωρα προσπαθεί να περάσει την εντύπωση ότι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που είναι αιχμάλωτοι στην Αδριανούπολη, έπεσαν θύματα τουρκικού τεχνάσματος στη γραμμή των συνόρων. 
Στην πραγματικότητα επιτείνουν την εντύπωση ότι ο ελληνικός στρατός εφησυχάζει, με εντολές της πολιτικής του ηγεσίας...



Η διαρροή υποστηρίζει ότι οι Τούρκοι, για μέρες πριν αιχμαλωτιστούν οι δύο Έλληνες, άλλαζαν τους πασσάλους που επισημαίνουν ακριβώς τα 2,5 μέτρα (!) του μονοπατιού που χωρίζει τις δύο χώρες στη συγκεκριμένη δασώδη περιοχή. Στόχος τους, η αρπαγή ελλήνων συνοριοφυλάκων, που θα έμπαιναν μπερδεμένοι στον τουρκικό τομέα!

Η διαρροή πιθανολογεί ότι οι δύο Έλληνες έλεγχαν ακριβώς την εξαφάνιση των πασάλων από τα νενομισμένα σημεία τους όταν έπεσαν στην ενέδρα.

Η διαρροή, που ενισχύεται και από άλλη σε δημοσίευμα καθημερινής εφημερίδας, αφήνει δύο κενά. Το πρώτο είναι η ευκολία με την οποία οι Έλληνες στρατιωτικοί παραδόθηκαν ένοπλοι χωρίς αντίσταση. Αποδεχόμενοι στην πράξη ότι βρίσκονται σε ξένο έδαφος. Από πού συνήγαγαν αυτή τη βεβαιότητα σε μια περιοχή όπου οι επισημάνσεις είναι έωλες, και μάλιστα σε βαρυχιονισμένο περιβάλλον! Ακόμα και αν τα συνοριακά σήματα είναι στη θέση τους. Πολύ περισσότερο μάλιστα αν, όπως θέλει η διαρροή, η εξαφάνιση των πασσάλων ήταν το αντικείμενο της έρευνάς τους! Άρα η αμφισβήτηση της συνοριακής γραμμής εκείνες τις μέρες.

Πώς γίνεται στρατιωτικοί συνοριοφύλακες, που θα έπρεπε να ξέρουν μέχρι σπιθαμής τα σήματα και τα σύνορα, να χάνονται; Γιατί, δηλαδή, δεν θεώρησαν ότι ήταν οι Τούρκοι χαμένοι; Μήπως πήραν εντολή από ελληνικά χείλη να παραδοθούν, για να μην προκληθεί ένοπλο επεισόδιο; Με την ελαφρότητα της πεποίθησης ότι θα αφεθούν ελεύθεροι σύντομα, όπως γινόταν μέχρι τότε; Με δεδομένη τη νοοτροπία της ελληνικής πολιτικής από το 1996 και μετά να τρέμει κάθε αναμέτρηση;

Το δεύτερο ερώτημα που εγείρεται από τη διαρροή για το τουρκικό στρατήγημα με τους πασσάλους είναι ακόμα σοβαρότερο. Η Τουρκία έχει μια πάγια εξωτερική πολιτική έναντι της Ελλάδας και όλων της των γειτόνων εδώ και 7 δεκαετίες τουλάχιστον. Την οποία φροντίζει να θυμίζει σε κάθε ευκαιρία. Είναι πολιτική επιθετική, ιμπεριαλιστική, περιφρονητική στο διεθνές δίκαιο και λυκοφιλική.

Αυτά τα δεδομένα δεν αμφισβητούνται και επιβεβαιώνονται στις πράξεις της Άγκυρας. Μ αυτά τα δεδομένα εγείρεται το ερώτημα με ποια συλλογιστική η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν θωρακίζει τη χώρα πολιτικά και στρατιωτικά απέναντι σ αυτή τη γειτονία. Όχι σήμερα. Εδώ και 25 χρόνια. Και, αν η πολιτική ηγεσία δεν τη θωρακίζει, τι κάνει η στρατιωτική ηγεσία; Απλώς διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση και γυαλίζει τα αστέρια της; Δεν έχει άποψη; Γνώση; Μηχανισμούς προστασίας και επιφυλακής;

Στην περίπτωση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών τι έκανε η στρατιωτική ηγεσία; Ας υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί κοιμούνται (και κοιμούνται) και δεν θέλουν μπελάδες. Ας υποθέσουμε ότι είναι δειλοί, ανόητοι, αμόρφωτοι. Το Γενικό Επιτελείο δεν είναι υποχρεωμένο να ξέρει τις αντικειμενικές συνθήκες και να εκδίδει τις αντίστοιχες διαταγές επαγρύπνησης και διαρκούς επιφυλακής στα σύνορα με μια χώρα που είναι επίβουλος, αφερέγγυος και τραμπούκος γείτονας; Διαρκώς, όχι τώρα.

Οι μυστικές υπηρεσίες της ΕΥΠ και του στρατού πώς προστάτεψαν τους δύο στρατιωτικούς για να μην πέσουν σε παγίδες. Πώς προστατεύουν τα σύνορα; Όχι τώρα. Διαχρονικά. Επειδή το τώρα είναι αποτέλεσμα του χτες. Πώς δηλαδή οι Τούρκοι σουλατσάριζαν ανενόχλητοι και άλλαζαν τα σύνορα χωρίς κανείς από τις μυστικές (!) υπηρεσίες, τους λόχους, το τάγμα, το σύνταγμα, την ταξιαρχία, τη μεραρχία να πάρει χαμπάρι; Κοιμόντουσαν τον ύπνο του εφησυχασμού; Με την Τουρκία; Δεν περιπολούσαν καθημερινά οι Έλληνες στρατιώτες; Μηχανικά όργανα παρακολούθησης δεν υπάρχουν στα σύνορα; Μόνο τηλεσκόπια α λα κάπταιν Κουκ;

Τέλος, η πολιτική ηγεσία του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών, δηλαδή και ο πρωθυπουργός, αλλά και του υπουργείου Εξωτερικών, πώς πιάνονται στον ύπνο ότι τα σύνορα στον Έβρο και τους παραποτάμους του είναι μπάτε σκύλοι αλέστε;

Ακόμα και αν η διαρροή για την αλλαγή των πασσάλων αποτυπώνει πραγματικό γεγονός, η ευθύνη δεν πέφτει στην Τουρκία. Αντίθετα. Αν οι Τούρκοι συνοριοφύλακες έχουν τόσο πιο ευφυείς και ξύπνιους αξιωματικούς από όσο οι Έλληνες, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Κι αν οι Τούρκοι απεργάζονται προβλήματα για την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Πρόβλημα πολιτικό, διπλωματικό, στρατιωτικό.

Κι όλο αυτό προστίθεται στο εξ ίσου άλυτο και επαναλαμβανόμενο οικονομικό και πολιτισμικό δράμα, που διαρκώς οξύνεται και που όλο και πιο πολύ το συνηθίζουμε. Σε έναν μιθριδατισμό χωρίς τέλος.

Αυτές τις μέρες κάθε χρόνο αναβιώνεται ο κύκλος δράση- σταύρωση- ανάσταση. Είτε αφορά στη θρησκεία, είτε αφορά στον κύκλο της φύσης. Το δράμα είναι ότι στον κύκλο της Ελλάδας, εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει ολοκλήρωση. Υπάρχει Γολγοθάς χωρίς ανάσταση. Αλλά, μόνο οι πολίτες που σταυρώνονται μπορούν να φέρουν την ανάσταση. Κανείς έξω απ αυτούς.

Καλή Ανάσταση..





Του κ.Γ.Παπαδόπουλου-Τετράδη
Διαβάστε περισσότερα..

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

Μια αισιόδοξη ματιά στον κόσμο μας..

Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2018
Συνηθίζεται να λέγεται ότι το πρώτο μάθημα για έναν εκπαιδευόμενο δημοσιογράφο είναι ότι είδηση δεν είναι όταν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, αλλά το αντίθετο. 
Τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι είδηση δεν είναι π.χ. πόσο μειώθηκε η φτώχεια στον κόσμο, αλλά πόσοι πέθαναν από έλλειψη τροφίμων στην τάδε χώρα της Αφρικής.






Και τούτο πιθανότατα συμβαίνει επειδή για τους αναγνώστες είναι πιο ελκυστικά τα δυσάρεστα και μάλλον αιφνίδια γεγονότα που αφορούν συγκεκριμένες περιπτώσεις ατόμων ή ομάδων πληθυσμού: πτώσεις αεροπλάνων, πράξεις τρομοκρατίας, φυσικές καταστροφές. Αντίθετα οι θετικές εξελίξεις, που μάλιστα εμφανίζουν συνήθως αργούς ρυθμούς πραγματοποίησης, σπανίως γίνονται πρωτοσέλιδα.


Αποτέλεσμα αυτού του μειωμένου ενδιαφέροντος για τις γενικότερες θετικές εξελίξεις είναι, μεταξύ άλλων, και οι απαισιόδοξες εκτιμήσεις για το μέλλον των κοινωνιών μας.
Όπως σημειώνει ο Max Roser στην ηλεκτρονική έκδοση Our World In Data (OWID) , σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, μόνο το 10% του πληθυσμού στη Σουηδία πιστεύει ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.
Στις ΗΠΑ το ποσοστό αυτό κατεβαίνει στο 6% και στη Γερμανία στο 4%!

Πόσο, άραγε, οι προβλέψεις αυτές βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα και πόσο σε εντυπώσεις από την παρατήρηση μεμονωμένων περιστατικών;
O Max Roser παραθέτει συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ και της UNESCO, σύμφωνα με τα οποία η εξέλιξη του κόσμου μας και οι προοπτικές του διαψεύδουν τις παραπάνω απαισιόδοξες εντυπώσεις.

Για παράδειγμα,
 οι απαισιόδοξοι αγνοούν τη θεαματική εξέλιξη σύμφωνα με την οποία ενώ το 1950 τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσαν κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας (οριζόμενου σε 1,90 δολ. την ημέρα),
το 1981 το ποσοστό κατέβηκε στο 44%
και σήμερα έχει πέσει κάτω από 10%.
Και τούτο παρά την εν τω μεταξύ ραγδαία αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού.

Αγνοούν επίσης ότι ενώ το 1930
μόνο ένας στους τρεις ενήλικες ήξερε ανάγνωση και γραφή,
 σήμερα το αντίστοιχο ποσοστό υπερβαίνει, σε παγκόσμιο επίπεδο, το 85%.

Αντίστοιχες είναι οι θετικές εξελίξεις στον τομέα της υγείας.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, 43% των παιδιών πέθαιναν πριν κλείσουν τα πέντε.
Σήμερα το ποσοστό αυτό έχει πέσει στο 4,3%.

Ενθαρρυντικές είναι και οι προοπτικές αντιμετώπισης του προβλήματος του υπερπληθυσμού.
Ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός τετραπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, φαίνεται ότι κατά τον 21ο αιώνα ούτε καν θα διπλασιαστεί.
Σύμφωνα δε με προβλέψεις του ΟΗΕ, προς το τέλος αυτού του αιώνα η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού θα είναι μόλις 0,1%, ενώ σύμφωνα με την IIASA (International Institute for Applied Systems Analysis) η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού μετά το 2075 θα είναι μηδενική.

Οι παραπάνω θετικές διαπιστώσεις του OWID, χωρίς να είναι οι μόνες, δείχνουν ότι η ανθρωπότητα, κουτσά στραβά, δεν τα πήγε και άσχημα τα τελευταία διακόσια χρόνια.
Παρά τις σφαγές και τις θηριωδίες των δύο παγκοσμίων αλλά και των τοπικών πολέμων, τις μεγάλες επιδημίες, τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και την τρομοκρατία, την ντροπή του Ολοκαυτώματος… η ανθρωπότητα όχι μόνο κατόρθωσε να σταθεί όρθια, αλλά και να εμφανίζει δείκτες θετικών εξελίξεων και προοπτικών.
Εξελίξεων και προοπτικών που θα πρέπει όμως να αναδεικνύονται και αυτές.
 Για να υπάρχει και μια άλλη, μια αισιόδοξη ματιά στον κόσμο μας και στο μέλλον του...





Διαβάστε περισσότερα..

Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017

Η Ντίσνεϊλαντ της εξέγερσης.

Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2017

Πώς σκέφτεται κάποιος ο οποίος σηκώνεται μια ωραία πρωία, παίρνει τη βαλίτσα του, πηγαίνει στο αεροδρόμιο και μπαίνει σε κάποια από τις πτήσεις που συνδέουν το Παρίσι με την Αθήνα.
Η σκηνή, θα μου πείτε, επαναλαμβάνεται μερικές εκατοντάδες χιλιάδες φορές τον χρόνο.


Η περίπτωση όμως αυτού του ανθρώπου έχει κάτι ιδιαίτερο. Διότι αυτός, όταν με το καλό φτάσει στην Αθήνα, κλείνεται στον χώρο του Πολυτεχνείου και έπειτα από λίγο βγαίνει για να καταστρέψει όποια κάμερα ασφαλείας συναντήσει στη γύρω περιοχή.
Το βράδυ επιστρέφει, και μαζί με άλλα ομοειδή όντα που μιλούν ελληνικά ή γερμανικά ή δεν ξέρω ποια άλλη γλώσσα, διασκεδάζουν φτιάχνοντας κοκτέιλ μολότοφ ή ασκούμενοι στη ρίψη αντικειμένων και στη χρήση σιδηρολοστών.
Τι έχει στο μυαλό του το έλλογο αυτό ον; Και πώς είναι η καθημερινότητά του;

Υποθέτω ότι οι οικοδεσπότες του του απαρίθμησαν τους λόγους για τους οποίους αξίζει κανείς να επισκεφθεί την ωραία χώρα μας. Του έστειλαν ενδεχομένως φωτογραφίες από τα άνετα αμφιθέατρα του Πολυτεχνείου στα οποία θα φιλοξενηθεί.
Του μίλησαν για τον ήλιο και την αστυνομία μας.
Τον διαβεβαίωσαν ότι οι αστυνομικοί μας, προκειμένου να μη φέρουν προσκόμματα στον τουρισμό μας, τη βαριά βιομηχανία μας, φέρονται με διακριτικότητα. Δεν πρέπει να ανησυχεί. Ακόμη κι αν τον συλλάβουν θα το κάνουν για να ανεβάσουν την αδρεναλίνη του. Είναι καλύτερο κι από ρώσικο τρενάκι. Μετά, θα τον αφήσουν να κατέβει. Παρ’ όλ’ αυτά κάτι δεν μου πάει. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι με μόνο στόχο να σπάσει μερικά τζάμια και να εισπνεύσει χημικά; Η περίπτωση με ξεπερνάει.
Και το χειρότερο, δεν έχω αποφασίσει ακόμη ποια από όλες τις επιστημονικές ειδικότητες μπορεί να διαλευκάνει το μυστήριο. Ανθρωπολόγος, εθνολόγος, ψυχίατρος, επιδημιολόγος;
Μάλλον θα απαιτηθεί συνεργασία όλων αυτών.

Πάντως οι επιχειρηματίες της Ντίσνεϊλαντ της εξέγερσης που στήθηκε στο Πολυτεχνείο με απογοήτευσαν για μια ακόμη φορά. Ηλπιζα πως θα κρατήσουν μερικές ημέρες ακόμη τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις τους και πως φέτος τουλάχιστον θα γλιτώναμε από τον διασυρμό της επετείου που συντελείται κοινή συναινέσει, και με άκρα συνέπεια κάθε χρόνο.
Τους ξύλινους επικήδειους, τη λιτανεία με τη σημαία, τα λείψανα των συνθημάτων και την πορεία. Και γιατί η αστυνομία δεν κύκλωσε τον αποκλεισμένο χώρο για να συλλάβει όσους μπορεί, κι ας τους αφήσει παρακάτω.
Μη μου πείτε ότι με τέτοιο live οι τιμές της δικής μας Ντίσνεϊλαντ δεν θα ανέβαιναν κατακόρυφα στη διεθνή αγορά της εξέγερσης;



Toυ κ.Τ.Θεοδωρόπουλου
Διαβάστε περισσότερα..

Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017

Η αυτονόητη πορεία της αναρχίας..

Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2017



Το θέατρο που παίζεται εδώ και χρόνια γύρω από το Πολυτεχνείο είναι η ουσία της διαχρονικής αποτυχίας ενός κράτους που θέτει μύθους πάνω από τα συμφέροντα του συνόλου, που προτιμά να σπαταλάει τις λίγες δυνάμεις του παρά να τις διαχειριστεί σωστά...




Η έκκληση αστυνομικών της Δυτικής Αττικής να απαλλαγούν από υπηρεσία γύρω από το Πολυτεχνείο, ώστε να μπορέσουν να βοηθήσουν τους κατοίκους της πλημμυρισμένης περιοχής, είναι η πιο ανθρώπινη επιβεβαίωση ότι η χώρα μας νοσεί βαρύτατα.

Είναι αυτονόητο ότι αστυνομικοί, πυροσβέστες, οι ένοπλες δυνάμεις, κάθε κρατικός θεσμός θα έπρεπε να βρίσκονται στο πλευρό των πληγέντων και όχι αλλού.

Αντιθέτως, όμως, αναγκαζόμαστε να είμαστε θεατές και κομπάρσοι στους θεατρινισμούς των «αντι-εξουσιαστών» – των νεαρών που ψυχαγωγούνται τα σαββατόβραδα προσπαθώντας να πυρπολήσουν αστυνομικούς.

Συνηθίσαμε στις υλικές ζημιές, στην καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Ούτε η βία μάς εκπλήσσει πλέον.
Η Αθήνα (όπως και η Θεσσαλονίκη) αποδεικνύεται τόσο ανεκτική τροφός των επαναστατών του γλυκού νερού που «ανήσυχοι νέοι» και από άλλες χώρες θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να εκτονώνουν εδώ τα αντικαθεστωτικά συμπλέγματά τους.
Δεν δρουν με την ίδια άνεση σε χώρες όπου η αστυνομία έχει το καθήκον και την αυτοπεποίθηση να προστατεύει την πολιτεία και την περιουσία των πολιτών.

Αυτά τα παιχνίδια μπορεί να ήταν χρήσιμα κάποτε, όταν οι Αρχές ήθελαν να αποδείξουν ότι δεν ήσαν κληρονόμοι της αυταρχικής Δεξιάς, ότι δεν είχαν καμία σχέση με τις μεθόδους της δικτατορίας. Ηταν χρήσιμα και για την Αριστερά, για να κρατεί ζωντανούς τους μύθους της αέναης αντίστασης. Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι δεν είχε τέλος.
Οι παίκτες γέρασαν αλλά δεν ωρίμασαν. Και ήρθαν νεότεροι να τους υπερκεράσουν, να φανούν ακόμη πιο οργισμένοι και ασυμβίβαστοι.

Η χώρα, όμως, έχει προχωρήσει πολύ πέρα απ’ αυτές τις συμβατικές παντομίμες δήθεν σύγκρουσης μεταξύ Καλού και Κακού.
Από την οικονομική κρίση και τη γενική ανασφάλεια έως τις επιπτώσεις των καιρικών αλλαγών (πυρκαγιές και πλημμύρες) απαιτείται άμεση αναπροσαρμογή προτεραιοτήτων και συμπεριφορών.
Η επανάσταση σήμερα δεν είναι η διαμάχη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, αλλά μεταξύ αυταρχισμού και δημοκρατίας, μεταξύ ευνομούμενης πολιτείας και χάους, μεταξύ επιβίωσης και καταστροφής. Εάν αδιαφορούμε για το πού βρισκόμαστε εμείς σε αυτό το φάσμα, εάν αφήσουμε τα πάντα στην τύχη τους, όλα λύνονται μόνα τους: όπως βλέπουμε, η χώρα που δεν προνοεί πτωχεύει, ο χείμαρρος που μπαζώνεται σαρώνει τα πάντα, η ανοχή στη βία οδηγεί στην καταστροφή.

Το θέατρο που παίζεται εδώ και χρόνια γύρω από το Πολυτεχνείο είναι η ουσία της διαχρονικής αποτυχίας ενός κράτους που θέτει μύθους πάνω από τα συμφέροντα του συνόλου, που προτιμά να σπαταλάει τις λίγες δυνάμεις του παρά να τις διαχειριστεί σωστά...




του κ.N.Kωσταντάρα
Διαβάστε περισσότερα..

Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017

"Θεομηνία" ή.. έγκλημα διαρκείας;

Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2017





 
Στις 13 Οκτωβρίου του 2015 ο Μανώλης Γλέζος με τους 2 καθηγητές Υδρογεωλογίας παρουσίασε σε ημερίδα της Περιφέρειας Αττικής χαρτογραφημένα σχέδια με φράγματα και ταμιευτήρες πρόληψης πλημμυρών «για να μη θαλασσώνουν τα νερά», όπως ήταν ο τίτλος της ημερίδας. 



Ο κ. Σπίρτζης εμφανίστηκε μετά το τέλος της ομιλίας για να φωτογραφηθεί με τον ομιλητή. Η κ. Δούρου ήταν σε ραντεβού με τον κ. Μελισσανίδη!

Η καταστροφή που βρήκε τη Μάντρα δεν οφείλεται σε θεομηνία. Θεομηνία είναι η εγκληματική νοοτροπία που μαστίζει την Ελλάδα εδώ και χρόνια.
  • Τον Νοέμβριο του 1961 «θεομηνία» πλήττει την Αττική. Νεκροί 43.
  • Τον Νοέμβριο του 1977 «θεομηνία» πλήττει την Αττική. Νεκροί 37.
  • Τον Νοέμβριο του 2017 «θεομηνία» πλήττει την Αττική. Νεκροί 16 ...μέχρι στιγμής.
Ας μην το πολυφιλοσοφούμε. Η Ελλάδα έχει κυβερνήσεις και πολίτες «εκ των υστέρων». Θρηνούμε αντί να προβλέπουμε. Αντί να φροντίζουμε. Η κυρίαρχη νοοτροπία είναι του «δε βαριέσαι». Επί χρόνια. Έτσι λειτουργεί η χώρα ολόκληρη.

Ο εισαγγελέας ζήτησε κατεπείγουσα έρευνα για τα αίτια της χτεσινής τραγωδίας για να καταλογιστούν ευθύνες. Λυπάμαι τον εισαγγελέα που θα ασχοληθεί. Θα βρει χιλιάδες υπεύθυνους.

Υπεύθυνοι είναι όλοι οι δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι από το 1945 και μετά. Γιατί ο σημερινός θα τα ρίξει στον προηγούμενο και πάει λέγοντας. Καθένας έχει μπαζώσει κι από ένα ως περισσότερα ρέματα, έχει καταπατήσει νόμους για να δώσει γη που δεν έπρεπε, έχει απαξιώσει υποδομές και δίκτυα με πλημμελή συντήρηση ή με γκρίζες προμήθειες, έχει αφήσει αφρόντιστες κομβικές περιοχές, έχει καθυστερήσει αντιπλημμυρικά έργα και πάει λέγοντας σε βάθος δεκαετιών.

Υπεύθυνοι είναι οι εργολάβοι που έχουν αναλάβει τα αντίστοιχα δημόσια έργα και έχουν καθυστερήσει, τα έχουν κάνει τσάτρα πάτρα, έχουν «βγάλει» απ αυτά, και οι εργολάβοι που έχουν χτίσει παράνομα χτίσματα ή και νόμιμα σε ρέματα και οικόπεδα- καρμανιόλες. Παρέα με δικηγόρους και συμβολαιογράφους σ αυτές τις «δουλειές».

Υπεύθυνες είναι οι πολεοδομίες που έχουν εκδώσει άδειες για να χτιστούν περιοχές που δεν χτίζονταν, να μείνουν ανεξέλεγκτα χτίσματα, να παραβιαστούν νόμοι και κανόνες «δια της πλαγίας».

Υπεύθυνες είναι η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ που έδωσαν ρεύμα και νερό σε αυθαίρετα ανεξέλεγκτα, όπου κι αν ήταν σπαρμένα.

Υπεύθυνοι είναι όλοι οι πολιτικάντηδες τοπικοί βουλευτές και κομματάρχες, που μεσολάβησαν για να χτιστεί το τείχος του αίσχους, που έπνιξε τις περιοχές, αλλά και για να καθυστερήσουν έργα ανάσχεσης των νερών, πιέζοντας για τους «δικούς τους» εργολήπτες ή καλύπτοντας ρεμούλες.
Υπεύθυνοι είναι όλοι οι κυβερνήτες πρωθυπουργοί και υπουργοί, που ανέχονται όλες αυτές τις αυθαιρεσίες που τις ξέρουν, που αδιαφορούν για τα πραγματικά χρήσιμα έργα, που νομοθετούν φωτογραφικά για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα και όχι έργα, που ευνοούν την ψηφοθηρική οικοπεδοποίηση, που τσιμεντοποιούν τα πάντα για να εξυπηρετήσουν λίγους σε βάρος των πολλών, που μοιράζουν λεφτά σε δήμους ανεξέλεγκτα και με καθαρά μικροκομματικά κριτήρια.

Υπεύθυνοι, τέλος, είναι όσοι από τους πολίτες παρανομούν, πιέζουν για να νομιμοποιήσουν τις παρανομίες τους, λαδώνουν αντί να καταγγέλλουν, χτίζουν εκεί που αύριο θα πνιγούν κι αυτοί και οι συνάνθρωποί τους. Φυσικά, έχουν απέναντί τους ένα κράτος που τους σπρώχνει κατ ευθείαν σ αυτές τις λογικές με ανοιχτές αγκάλες.

Δεν είναι θύματα θεομηνίας οι άνθρωποι της Μάνδρας, Θύματα εγκληματιών είναι. Γιατί, ενώ το κράτος του 1961 δεν είχε ίσως τα απαραίτητα εργαλεία για να σώσει τους 43, το κράτος του 1977 και πολύ περισσότερο το σημερινό τα έχει.

Περνάμε πάνω από 40 χρόνια οδηγώντας από τον Σκαραμαγκά και κάθε που θα πέσει μια βροχούλα πλημμυρίζει η… εθνική οδός στα διυλιστήρια! Πάνω από 40 χρόνια! Τι γίνεται κύριε εισαγγελέα; Τα αντιπλημμυρικά πού κολλάνε 40 χρόνια; Ποιος «τρώει» από τους φόρους μας; Από την τσέπη μας;

Τι γίνεται κύριε εισαγγελέα και πλημμύρισε η… εθνική οδός, αλλά όχι η Αττική οδός; Ποιος έχει χτίσει τα ρέματα σε όλη την περιοχή και ποιος δεν έχει κάνει τα έργα απορροής που χρειάζονταν; Ποιος έχει δώσει τις άδειες και ποιος δεν έχει κάνει τους απαιτούμενους ελέγχους; Ποιος έχει μετατρέψει τους χειμάρρους σε τόσα δα φρεάτια;

Επ’ ευκαιρία, τι γίνεται με την έρευνα για το ναυάγιο του «Αγία Ζώνη» στη Σαλαμίνα; Στο σπίτι όλοι καλά;

Ο πρωθυπουργός κήρυξε τριήμερο πένθος χτες, ενώ θα έπρεπε να κηρύξει διαρκές. Γιατί αυτή η χώρα δεν πρόκειται να αλλάξει. Όλα αυτά τα έχουμε ξαναγράψει δεκάδες φορές εδώ και δεκαετίες. Και μόλις περνάνε τρείς μέρες από το κακό η Ελλάδα βυθίζεται πάλι στην αφασία και στην αδιαφορία. Μέχρι την επόμενη τραγωδία.

Και δεν έχουμε δει ποτέ κανέναν υπεύθυνο στη φυλακή.
Το λέω για να μην ταλαιπωρείσαι άδικα κύριε εισαγγελέα.





του κ.Γ.Παπαδόπουλου-Τετράδη
Διαβάστε περισσότερα..

Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017

Η υποκρισία του κοινωνικού μερίσματος..

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2017
Η κυβέρνηση προσπαθεί να το κρύψει, αλλά η αλήθεια δεν κρύβεται. Το περιβόητο "κοινωνικό μέρισμα" φέτος είναι κομμένο... από τις σάρκες των συνταξιούχων.
 Ή, όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, "να σε κάψω, Γιάννη, να σε αλείψω μέλι"...


Το "μέρισμα" είναι "κοινωνικό", αλλά για διαφορετικό λόγο από εκείνον που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση.
Είναι κοινωνικό ως προς την προέλευσή του, γιατί έχει προκύψει στύβοντας ακόμα περισσότερο κοινωνικές ομάδες που ήδη υποφέρουν από την κυβερνητική πολιτική. Ιδού οι... πηγές του.

Το φετινό "υπερ-πλεόνασμα", λοιπόν, χάρη στο οποίο θα δοθούν τον επόμενο μήνα τα ψίχουλα στους κοινωνικά αδύνατους οφείλεται, μεταξύ άλλων, στη μη απόδοση δεκάδων χιλιάδων νέων συντάξεων σε ασφαλισμένους που περιμένουν πάνω από ενάμιση χρόνο να λάβουν σε μορφή σύνταξης τους κόπους μιας ζωής.
Μη δίνοντας τα Ταμεία νέες συντάξεις, εμφάνισαν μειωμένες τις δαπάνες τους και έτσι πλεονασματικούς τους προϋπολογισμούς τους.

Η δεύτερη "πηγή" για το φετινό "κοινωνικό μέρισμα", που ενισχύει τον υποκριτικό χαρακτήρα αυτής της κίνησης από μεριάς κυβέρνησης, είναι ότι τις ίδιες μέρες που σχεδόν 1 εκατομμύριο φτωχοί θα περιμένουν το "μέρισμα", σχεδόν 150.000, επίσης φτωχοί, χαμηλοσυνταξιούχοι θα χάνουν το ΕΚΑΣ, ενώ οι μισοί από εκείνους τους συνταξιούχους οι οποίοι θα λάβουν, μετά από πολύμηνη αναμονή, εκείνες τις μέρες τελικά τη σύνταξή τους, θα τη δουν κουτσουρεμένη έως και κατά 35%.

Η τρίτη "πηγή" που αποδεικνύει την κυβερνητική κοροϊδία πίσω από το "κοινωνικό μέρισμα" αφορά την επικείμενη αναδρομική επιστροφή μέρος των κρατήσεων επί των κύριων συντάξεων υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η οποία αποτελεί μέρος της φετινής χριστουγεννιάτικης "φιλο-λαϊκής" κίνησης.

Η κυβέρνηση εμφανίζεται ως "δίκαιη" επιστρέφοντας μέρος αυτών των κρατήσεων οι οποίες είχαν επιβληθεί σε πλασματικά υψηλές συντάξεις, δεδομένου ότι δεν είχαν αφαιρεθεί οι μειώσεις μετά το 2012.
Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει πως ήταν η ίδια κυβέρνηση που είχε αυξήσει τις κρατήσεις αυτές το 2015 από το 4% στο 6%, ενώ είχε επιβάλλει για πρώτη κράτηση 6% στις επικουρικές συντάξεις...


 Δ.Παπακωσταντίνου
Διαβάστε περισσότερα..

Το «σύνδρομο» του Πολυτεχνείου και το μέλλον μας..

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2017
Πώς ακριβώς κτίζει μια χώρα ένα καλύτερο μέλλον; Ποιος είναι ο βασικός μοχλός που μπορεί να αλλάξει τις κοινωνικές συνθήκες, αλλά και να μετασχηματίσει την ίδια τη δομή μιας οικονομίας σε μεσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα; Πού πρέπει να επενδύσει πρωτίστως μια χώρα, όχι μόνο για να μην καταλήξει να εξαρτάται από την ανταγωνιστικότητα των… χαμηλών μισθών, αλλά και για να διασφαλίσει ότι οι αξίες της σύγχρονης Δημοκρατίας θα κυριαρχούν στη συνείδηση των πολιτών της;


Η απάντηση είναι απλή. Μόνο η Παιδεία μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα με τόσο καταλυτικό τρόπο σε βασικούς τομείς διαμόρφωσης ενός καλύτερου μέλλοντος.

Αυτό μπορεί μεν να το γνώριζαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και να το επισήμαιναν σε κάθε ευκαιρία (δεκάδες ρήσεις τους έφτασαν ως εμάς), εμείς όμως φαίνεται πως το έχουμε ξεχάσει. Κι ούτε η μεγάλη κρίση που περνάμε εδώ και χρόνια δεν φαίνεται να μας το έχει θυμίσει!

Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι ακόμη και σε επίπεδο Ανώτατης Παιδείας, η κατάσταση λίγο απέχει από το να χαρακτηριστεί τραγική.

Δυστυχώς, το θέμα των περιορισμένων πόρων που δαπανώνται για την Παιδεία είναι μόνο μία από τις διαστάσεις αυτού του καυτού θέματος. Και τολμώ να πω η λιγότερο σημαντική. Περισσότερο τραγική είναι η κατάσταση που αποτυπώνεται μέσα από πρόσφατα συμβάντα, είτε αυτά αφορούν προπηλακισμούς και ξυλοδαρμούς καθηγητών, είτε τις σοβαρότατες καταγγελίες για ύπαρξη εγκληματικών ομάδων που βιαιοπραγούν και άλλων που εμπορεύονται ναρκωτικά, μέσα στο «άσυλο» των ανώτατων ιδρυμάτων της χώρας.

Φαίνεται ότι για κάποιους οι έννοιες της Δημοκρατίας και της… ασυδοσίας παραμένουν μπερδεμένες κι ότι το όντως ηρωικό παρελθόν του Πολυτεχνείου, της έντονης πολιτικοποίησης της Δικτατορίας, μιας εποχής που πια έχει περάσει, εξακολουθεί να συγχέεται με εντελώς διαφορετικά σύγχρονα φαινόμενα, που ουδεμία σχέση έχουν είτε με την «ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών», είτε με την προστασία της «προσωπικότητας» οποιουδήποτε.

Κυρίως δε, φαίνεται να έχουμε ξεχάσει, όλοι μαζί (κι όχι μόνο στο θέμα της Παιδείας), την περίφημη ρήση «Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα όρια της ελευθερίας των άλλων». Κι αν το επίπεδο της Παιδείας καθρεπτίζει εντέλει την κοινωνία μας, πόσο απογοητευτικό είναι το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε;

Αναμφίβολα οι ρίζες αυτής της κατάστασης είναι βαθιές. Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια από τότε που παρατηρούσα, στην αρχή έκπληκτος, το φαινόμενο των «αιώνιων φοιτητών», που έρχονταν στους πανεπιστημιακούς χώρους μόνο για δραστηριότητες της εκάστοτε κομματικής νεολαίας, αλλά και τις συγκρούσεις που διεξάγονταν, στους ίδιους χώρους, με απολύτως κομματικά ελατήρια. Τότε βεβαίως δεν είχε ακόμη παρεισφρήσει, και μάλιστα σε έκταση, το «κοινό έγκλημα».

Ήδη από τότε όμως είχαμε χάσει την πραγματική σημασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, αλλά και την ουσία στη λειτουργία της Πανεπιστημιακής Κοινότητας.

Σταδιακά και με την ανοχή, ή καλύτερα με την ενοχή όλων των πολιτικών κομμάτων, τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα αλώθηκαν από την κομματοκρατία, έχασαν σε μεγάλο βαθμό την αξιοκρατία που θα έπρεπε να τα διακρίνει και μεταβλήθηκαν από ένα χώρο που έχει ως πρώτο στόχο την επιστημονική κατάρτιση, σε χώρο όπου «όποιος θέλει μαθαίνει» και συχνά, τουλάχιστον σε ορισμένες σχολές, μπορεί και να αποφοιτήσει χωρίς πραγματικά να… μάθει!

Σημαντικές ευθύνες έχει βεβαίως και το παλαιόθεν λεγόμενο «καθηγητικό κατεστημένο», διότι είναι γεγονός ότι η κομματοκρατία και η έλλειψη αξιοκρατίας, όπως επίσης και τα φαινόμενα οικογενειοκρατίας, αλλά και οι κατά καιρούς «συμμαχίες» με φοιτητικές παρατάξεις, έτρωσαν όχι μόνο το κύρος των διδασκόντων αλλά και το κύρος του θεσμού του ίδιου. Και υπέθαλψαν την επιδείνωση της κατάστασης.

Τα τελευταία κρούσματα γίνονται όμως πιο ανησυχητικά, όταν εξετάσουμε και την αντίδραση του προϊστάμενου υπουργού Παιδείας, του κ. Κώστα Γαβρόγλου.

Ο οποίος, αν και μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας, έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση στην οποία απευθύνεται με τρόπο εξόχως εξευτελιστικό στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Αχιλλέα Ζαπράνη, την ίδια σχεδόν ώρα που ένα άλλο Πανεπιστήμιο των Αθηνών έκλεινε για 4 ώρες, με καταγγελίες για τη δράση παράνομων κυκλωμάτων στους χώρους του!

Ωιμέ. Όταν ο υπουργός μιλά για τον «συνάδελφο» του (από ακαδημαϊκής πλευράς) πρύτανη και τον αποκαλεί «αρλουμπολόγο», γελοίο, ενώ ταυτόχρονα τον εγκαλεί δημοσίως, με... επισημότητα, διότι «διδάσκει σε πολλά μεταπτυχιακά», εις βάρος των νέων επιστημόνων, τι θα πρέπει να περιμένει κάποιος από τους «δυναμικούς» κάποιων φοιτητικών ή και εντελώς εξω-φοιτητικών κύκλων;

Κι όλα αυτά χωρίς να υπάρξει σοβαρή αντίδραση του υπουργείου και της κυβέρνησης γενικότερα, στην ολοένα και πιο διάχυτη αίσθηση ότι οι χώροι των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων χρήζουν κανονικής αστυνόμευσης!

Θα μείνουμε άραγε στο «σύνδρομο του Πολυτεχνείου», 44 χρόνια αργότερα, ή θα εξετάσουμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και θα βρούμε τρόπους για να διαχειριστούμε καλύτερα τα του οίκου μας; Θα εξευτελιστεί και άλλο το κύρος, το «επίπεδο» των ιδρυμάτων μας;

Διότι αν η κατάσταση αυτή συνεχίσει ανεμπόδιστη, τότε δεν θα αργήσει η ώρα που ουδείς απ' όσους διδάσκουν -κι έχουν τα φόντα να διδάξουν και στο εξωτερικό- θα μείνει στην Ελλάδα!

Η Ανώτατη Παιδεία θα υποβαθμιστεί ακόμη περισσότερο, κι αυτό βεβαίως ουδόλως θα ενοχλήσει όσους έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι από αυτούς άλλωστε το επιλέγουν ήδη, συχνά με απώτερο σκοπό να μείνουν μετά στο εξωτερικό.

Τη «νύφη» θα την πληρώσουν, ως συνήθως, όσα παιδιά ΔΕΝ έχουν αυτή τη δυνατότητα. Αυτοί όμως αποτελούν την πλειονότητα, αυτούς «χαντάκωσαν» μέσω της κρίσης οι δικές μας γενιές, κι από εκείνους περιμένουμε να κτιστεί το «καλύτερο μέλλον»!


Του κ.Γ.Παπανικολάου
Διαβάστε περισσότερα..

Σάββατο 11 Νοεμβρίου 2017

Ψυχολογικοί καταναγκασμοί..

Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2017
Η Ελλάδα εισήλθε στην κρίση προ 9 ετών με πλήρως εξοβελισμένη από τον δημόσιο διάλογο οποιαδήποτε διάσταση γεωπολιτικής ανάλυσης. Επρόκειτο για μια απολύτως λανθασμένη προσέγγιση, την οποία η χώρα πλήρωσε κατά τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Σήμερα, έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο. 


Ολα περνούν μέσα από την κρησάρα της «υψηλής πολιτικής», η παραμικρή κίνηση ερμηνεύεται ως κάποιο «περίπλοκο» γεωπολιτικό παίγνιο. Λες και ξαφνικά η Ελλάδα βρέθηκε στη μόνιμη σύνθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και χωρίς αυτήν δεν είναι δυνατόν να συμβεί τίποτα.
Η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές προκάτοχοί της, θα κριθεί στο μόνο πεδίο που κρίνει τα πάντα. Αν μπορεί να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που έχει διαμοιράσει ανά την υφήλιο και αν έχει τη δυνατότητα να υλοποιήσει πολιτικές οι οποίες θα επιτρέπουν την ισορροπία ανάμεσα στη δημοσιονομική εξυγίανση και την προσέλκυση επενδύσεων.
Διαφορετικά, τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα στο Σικάγο, το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο και όπου αλλού έχει βρεθεί ανά τον κόσμο, προκειμένου να πουλήσει το «brand Ελλάδα» ως ευρισκόμενο πλέον μακριά από τη δίνη της κρίσης, θα σκορπιστούν κι αυτά στον άνεμο.

Οπως ήδη σκορπίζονται οι ελπίδες για την υλοποίηση επενδύσεων, οι οποίες εκτός από το άμεσο αποτύπωμα που θα είχαν στον προϋπολογισμό στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων, θα άλλαζαν «τον αέρα» συνολικότερα.

Μια τέτοια περίπτωση είναι η έκταση στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, που, σημειωτέον, στηρίζεται σε μια συμφωνία που ήδη έχει συνομολογηθεί ανάμεσα στο κράτος και στους επενδυτές. Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια γνήσια, οφθαλμοφανή, ξεκάθαρη περίπτωση αναξιοπιστίας του ελληνικού κράτους.

Στο Μαξίμου και σε άλλα μακάρια πόστα της ελληνικής κυβέρνησης θα πρέπει να αντιληφθούν ότι κανένας δεν θέλει να βάλει τα λεφτά του σε μια χώρα όπου οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι σταθεροί.

Η μεταμαρξιστική βολονταριστική ανάλυση ότι όποιος έχει την πολιτική υπεροπλία έχει και τη δυνατότητα να επιβάλλει την άποψή του σε όλους τους τομείς της κοινωνίας είναι κατ’ αρχάς αυταρχική, κυρίως, όμως, είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα.

Αν η κυβέρνηση θεωρεί μια επένδυση ανάρμοστη για την Ελλάδα, τότε αυτή απλώς θα κατευθυνθεί αλλού.

Οι ιδεολογικοψυχολογικοί καταναγκασμοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να κοστίσουν στη χώρα και άλλα χαμένα χρόνια.




του κ.Β.Νέδου
Διαβάστε περισσότερα..

Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017

Μεσαία τάξη με σπίτι και αμάξι;

Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2017
Πολύς λόγος γίνεται για του λόγου της, αλλά ποιοι ανήκουν σ’ αυτήν; Επειδή είναι μεσαία, σημαίνει ότι όλα είναι θολά και αλλάζουν τα όρια τυχαία; 
Αν και δεν υπάρχει κοινά αποδεκτός ορισμός για το τι είναι, οι περισσότεροι συντείνουν στο ότι βασικοί προσδιοριστικοί παράγοντες κατάταξης είναι το ύψος του εισοδήματος, καθώς και το μορφωτικό επίπεδο. 
Η ασάφεια δεν διαλύεται. 
Είναι αυτό το εισοδηματικό «ύψος» που ενθρονίζει το συγκεχυμένο.


Αν στις προηγούμενες γενιές η μόρφωση ήταν το διαβατήριο, στη σημερινή είναι μάλλον η ύπαρξη εργασίας. Ο κάτοχος μεταπτυχιακού, για παράδειγμα, που είναι ημιαπασχολούμενος χωράει στη μεσαία τάξη; Το μορφωτικό κριτήριο είναι εντάξει, αλλά το εισοδηματικό τον έχει ταράξει.

Ας το πάμε αλλιώς. Υπάρχουν χώρες όπου εκατομμύρια άνθρωποι βγαίνουν από τη φτώχεια, χάρη στην οικονομική ανάπτυξη. Το 2025 η Κίνα εκτιμάται ότι θα έχει τη μεγαλύτερη μεσαία τάξη του κόσμου, αυτήν που δεν καταναλώνει απλώς περισσότερα τρόφιμα, αγοράζει και περισσότερα ρούχα, ψυγεία, παιχνίδια, φάρμακα, αυτοκίνητα και σπίτια, ενέργεια, ταξίδια.

Αυτά είναι καλά νέα. Για τους Κινέζους. Για όσους, όμως, δεν κάνουν τους Κινέζους στην Ελλάδα της επταετούς κρίσης, αρκετοί παλιοί γνωστοί δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν μεσαία τάξη.

Η κοινωνική κινητικότητα άλλαξε ταυτότητα και σίγουρα ποιότητα. Αυτό που φάνταζε εφικτό, η άνοδος στην πρώτη θέση στο τρένο, μοιάζει πλέον ξένο. Ο φορτωμένος με γνώσεις και πτυχία, γλώσσες και φαντασία, δεν ονειρεύεται τόσο την άνοδο στον κόσμο των ισχυρών, όσο ξορκίζει την πτώση στον κόσμο των νεόπτωχων. Πάνε εκείνα τα ωραία, που τραγουδούσαμε με τον Δήμο Μούτση παρέα για τη «μεσαία τάξη που θέλει κι εκείνη λιγάκι να διατάξει, να γίνει άρχουσα δηλαδή».

Είναι, λοιπόν, η προοπτική της αλλαγής μηδαμινή; Τι να σας πω; Ρωτήστε τον εθνοπατέρα που θεωρεί ότι δεν επλήγη τόσο φοβερά η μεσαία τάξη. Πώς την ορίζει; «Υπάρχουν συμπολίτες μας που έσκαβαν στα σκουπίδια όταν άλλοι έχουν ένα αυτοκίνητο και ένα σπίτι».
Υπάρχουν κι άλλοι που φοροδιαφεύγουν και θεριεύουν...




Της κ.Κ.Τζωρτζινάκη
Διαβάστε περισσότερα..