- Με ένα κείμενο κόλαφο για τις ελληνικές κυβερνήσεις το οποίο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΔΝΤ ο Πώλ Τόμσεν υπογραμμίζει οτι το Ταμείο δεν ζητάει περισσότερη λιτότητα, αντίθετα η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε στους στόχους πλεονάσματος 3,5% και επισημαίνει οτι όταν οι μισοί Έλληνες δεν πληρώνουν φόρους και οι συντάξεις κοστίζουν 11% του ΑΕΠ (πενταπλάσιο ποσοστό από τον Ευρωπαικό μέσο όρο), ανάπυξη δεν θα δούμε ποτέ.
Ο Τόμσεν προυτείνει γενναίες μεταρρυθμίσεις για την... διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την εκλογίκευση των συντάξεων με αντιστάθμισμα καλά στοχευμένα κοινωνικά προγράμματα για την ανακούφιση των ανέργων συνιστώντας να μην δαιμονοποείται ο ρόλος του ΔΝΤ, το οποίο, όπως υπογραμμίζει δεν είναι αυτό που αξιώνει πρόσθετη λιτότητα από την Ελλάδα.
Στο άρθρο που συνυπογράφει ο επικεφαλής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του με τον Μορίς Όμπστφελντ οικονομικό σύμβουλο του Ταμείου, υπογραμμίζουν ότι η Οικονομία της Ελλάδας χρειάζεται έναν εκτεταμένο εκσυγχρονισμό σε όλο της το φάσμα και ξεκαθαρίζουν ότι όσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, το ελληνικό χρέος δεν θα ξαναγίνει βιώσιμο χωρίς σημαντική ελάφρυνση του, ενώ, καμία ελάφρυνση του χρέους δεν θα επιτρέψει την Ελλάδα να επιστρέψει σε δυνατή ανάκαμψη χωρίς μεταρρυθμίσεις.
Συνοψίζοντας το «ελληνικό πρόβλημα», τα στελέχη του ΔΝΤ, επισημαίνουν ότι:
«Αν και η Ελλάδα έχει αναλάβει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή, το πράττει διαρκώς χωρίς να αντιμετωπίζει δύο σημαντικά προβλήματα –το καθεστώς φορολογίας εισοδήματος που εξαιρεί πάνω από τα μισά νοικοκυριά από οποιαδήποτε υποχρέωση (ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι 8 τοις εκατό), και το εξαιρετικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα που κοστίζει στον προϋπολογισμό σχεδόν 11%του ΑΕΠ ετησίως (σε αντίθεση με τον μέσο όρο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη που είναι 2¼ του ΑΕΠ)».
Όπως παρατηρούν, «αντί να αντιμετωπίσει αυτά τα δύσκολα προβλήματα, η Ελλάδα προχώρησε σε βαθιές περικοπές στις επενδύσεις και στις αποκαλούμενες διακριτικές δαπάνες. Το έχει κάνει δε σε τέτοια έκταση που η φθίνουσα υποδομή εμποδίζει την ανάπτυξη, και η παροχή δημόσιων υπηρεσιών, όπως οι μεταφορές και η ιατρική περίθαλψη, έχουν τεθεί σε κίνδυνο».
Στο πνεύμα αυτό, προσθέτουν, πως «αντί να παρέχει υποστήριξη σε απολυμένους η κυβέρνηση περιορίζει τη δυνατότητα των εταιρειών να τους απολύσει. Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν μπορεί να εκσυγχρονίσει την οικονομία της ενισχύοντας την χρηματοδότηση για υποδομές και για καλά-στοχευμένα κοινωνικά προγράμματα, ενώ παράλληλα απαλλάσσει πάνω από τα μισά νοικοκυριά από τη φορολογία εισοδήματος, καταβάλλοντας δημόσιες συντάξεις στα επίπεδα των πλέον πλούσιων Ευρωπαϊκών χωρών».
Την ίδια ώρα επαναλαμβάνουν τη διαφωνία τους με τους στόχους του Προγράμματος που συμφώνησε η κυβέρνηση με τους Ευρωπαίους, λέγοντας: «υποστηρίζοντας ότι ακόμη και ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ δεν συμβαδίζει με ισχυρή ανάπτυξη χωρίς να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και στο συνταξιοδοτικό, ώστε να γίνει ο προϋπολογισμός πιο φιλικός προς την ανάπτυξη και πιο δίκαιος, θα πρέπει να είναι εμφανές ότι ωθώντας τον προϋπολογισμό προς ένα πλεόνασμα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ θα έχει ακόμη μεγαλύτερη αρνητική επίπτωση στην ανάπτυξη. Βραχυπρόθεσμα, θα μειώσει τη ζήτηση – και για το λόγο αυτό δεν θα προτείναμε σε καμία περίπτωση να αυξηθεί το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ μέχρι να εδραιωθεί καλύτερα η ανάπτυξη».
Για την οικονομική τόνωση, όπως προτείνουν, απαιτείται:
Η διεύρυνση της φορολογικής βάσης καθώς όπως αναφέρουν η Ελλάδα παρέχει εξαιρετικά γενναιόδωρες φορολογικές εκπτώσεις, οι οποίες επιτρέπουν πάνω από τους μισούς μισθωτούς να εξαιρούνται από τη φορολογία εισοδήματος
Η μη περαιτέρω μείωση των δαπανών, για αγαθά και υπηρεσίες, δεδομένου ότι, όπως αναγνωρίζουν, έχουν φτάσει σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Η συμπίεση αυτή, δεν μπορεί να διατηρηθεί, εκτιμούν, όπως άλλωστε φαίνεται και από τις ελλείψεις στα δημόσια νοσοκομεία και τις συγκοινωνίες.
Η μείωση της ασφαλιστικής δαπάνης. Η Ελλάδα, όπως σημειώνουν, κατά μέσο όρο καταβάλει το 11% του ΑΕΠ της για συντάξεις όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε είναι 2,5% Εκτιμούν ότι η πρόσφατη μεταρρύθμιση που στοχεύει στη μείωση των δημοσιονομικών μεταβιβάσεων στο συνταξιοδοτικό σύστημα κατά περίπου 1% του ΑΕΠ, απέχει κατά πολύ από την αντιμετώπιση του προβλήματος (έλλειμμα σχεδόν 11% του ΑΕΠ).
Εν κατακλείδι, σχολιάζουν, ότι δεν είναι το ΔΝΤ αυτό που απαιτεί περισσότερη λιτότητα, είτε τώρα, είτε ως μέσο για να μειωθεί η ανάγκη για την ελάφρυνση του χρέους σε μεσοπρόθεσμη βάση.
«Για να είμαστε πιο ευθείς-προσθέτουν-αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της για φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι είναι αυτό που επιμένει στη λιτότητα όταν ζητάμε να δούμε τα μέτρα που απαιτούνται για να κάνουν του στόχους αυτούς αξιόπιστους».
