- Τη δική τους απάντηση δίνουν οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Τα Νέα» στην «εισβολή» που γίνεται στον ΔΟΛ και την έλευση Μουλόπουλου στο συγκρότημα, τόσο στο κύριο άρθρο του σημερινού φύλλου, με τίτλο «Αλήθειες και κραυγές -Τι (δεν) είναι οι εφημερίδες», όσο και στις δικές τους στήλες.
Παράλληλα, ο..Γιάννης Πρετεντέρης, ο Γιώργος Παπαχρήστος, ο Μιχάλης Τσιντσίνης και άλλοι αρθρογράφοι της εφημερίδας απαντούν στην εμπλοκή της κυβέρνησης στις διεργασίες για την επόμενη μέρα στον ΔΟΛ.
Ειδικότερα, ο Γιάννης Πρετεντέρης από τη στήλη του «Εμπιστευτικά» γράφει ότι δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως η κυβέρνηση διεκπεραιώνει ένα σχέδιο άλωσης του Τύπου. «Δεν νομίζω να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως η κυβέρνηση διεκπεραιώνει ένα σχέδιο άλωσης του Τύπου. Το σχέδιο αυτό διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία το τοποθετούν εξ ορισμού εκτός του δημοκρατικού πλαισίου και του πολιτικού μας πολιτισμού μας».
Ιδιαίτερα αιχμηρός στη στήλη του στίγμα είναι και ο Γιώργος Παπαχρήστος, ο οποίος απάντησε και στο αν θα παραμείνει στην εφημερίδα συνεχίζοντας τα σχόλια του: «Ευκαιρίας δοθείσης, να καθησυχάσω συνάδελφό μου της 'Αυγής' που ανησυχεί για την... προσωπική μου τύχη στα 'ΝΕΑ': παραμένω εδώ, σε αυτή τη σελίδα. Και θα παραμείνω όσο έχω την ευχέρεια να διατυπώνω ελεύθερα και χωρίς παρεμβάσεις άποψη. Όταν αυτό πάψει για κάποιο λόγο να ισχύει (λ.χ. στην απίθανη περίπτωση να μεταβληθούν 'ΤΑ ΝΕΑ' στη μεσημεριανή εκδοχή της 'Αυγής'), είναι προφανές ότι θα εκλείψουν και οι λόγοι ύπαρξης του 'Στίγματος'. Ταύτα επί του παρόντος...».
Ο Μιχάλης Τσιντσίνης στις Αγιογραφίες αναρωτιέται «στην εποχή του διαδικτυακού κατακερματισμού, πόσο ρεαλιστικό είναι να πιστεύει κανείς ότι θα διασωθεί πολιτικά αν καταφέρει να βάψει με τα χρώματα του ένα παραδοσιακό Μέσο;».
Το άρθρο των Νέων
«Αν μια γαλακτοβιομηχανία αλλάξει χέρια, ο καταναλωτής θα βρει την επόμενη μέρα στα ράφια το ίδιο γιαούρτι. Δεν ισχύει το ίδιο και για τις εφημερίδες. Τα συστατικά των προϊόντων της ενημέρωσης-η υπεραξία που τα συνδέει με το κοινό τους για γενιές ολόκληρες- είναι άυλα. Είναι ένα κεφάλαιο αξιακό που το εκφράζουν και το μεταλαμπαδεύουν οι άνθρωποι. Οι δημοσιογράφοι. Έτσι και αυτή η εφημερίδα. Είναι επί δεκαετίες πυλώνας της δημόσιας σφαίρας, επειδή ενσωματώνει και καλλιεργεί ορισμένες αξίες. Τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδας. Το προοδευτικό Κέντρο. Τις σταθερές της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Αυτή η εφημερίδα -μαζί με την αδελφή της, 'Το Βήμα'- είναι μία από τις πλουραλιστικές κοίτες μέσα από τις οποίες πέρασαν οι πολιτικές ιδέες και τα πολιτιστικά ρεύματα που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Ελλάδα. Σε αυτή τη λειτουργία της οφείλει ακόμα την επιρροή της.
Σε μία εποχή κατά την οποία η πολιτική μόδα είναι το μίσος για τα παραδοσιακά ΜΜΕ, αυτές οι ιστορικές διαπιστώσεις ακούγονται σαν αυτάρεσκο ευχολόγιο. Όμως, παρά την παγκόσμια παρακμή του Τύπου που συνέπεσε με την εγχώρια κρίση, τα παραδοσιακά ΜΜΕ εξακολουθούν να διατηρούν την ακτινοβολία τους. Εξακολουθούν να ασκούν επιρροή που δεν αποτυπώνεται κατ' ανάγκην στις κυκλοφορίες τους ή τα έσοδα τους. Γι αυτό και λυσσωδώς προσπαθούν να τα ελέγξουν ακόμη κι εκείνοι που πολιτεύονται δαιμονοποιώντας τα.
Κι εδώ αρχίζουν οι παρανοήσεις. Η ιδέα ότι σφετεριζόμενος κάποιος έναν ιστορικό τίτλο αποκτά αυτομάτως και την ισχύ του, για να τη διαθέσει για τις δικές του σκοπιμότητες, δεν είναι μόνο αντιδημοκρατική. Είναι και εξωπραγματική. Η ισχύς των εφημερίδων είναι συνυφασμένη με το άυλο, ιστορικό τους κεφάλαιο. Αν κάποιος το απαλείψει, απαλείφει και τον λόγο ύπαρξης της εφημερίδας.
Αν αύριο κάποιος τυπώσει ένα φύλλο με τους ιδεασμούς του, κοσμώντας το με το λογότυπο των 'ΝΕΩΝ', αυτό που θα κρεμαστεί στα περίπτερα δεν θα είναι 'ΤΑ ΝΕΑ'. Οι εφημερίδες δεν είναι γιαούρτια».
