Με επιστολή της η Σύγκλητος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου προς τον υπουργό Παιδείας, Κ. Αρβανιτόπουλο ζητά να πληρωθούν οι απεργοί που επί μήνες είχαν βάλει λουκέτο στο Ιδρυμα!
Ουσιαστικά το αίτημα είναι να βρεθεί τρόπος για να καλυφθεί η «χασούρα» των διοικητικών υπαλλήλων που απεργούσαν, διότι μόλις έληξε η απεργία οι ίδιοι υπάλληλοι.. εργάστηκαν σκληρά για να λειτουργήσει το ΕΜΠ, επομένως, έπρεπε να ανταμειφθούν.
Συμπερασματικά, όποιος κάνει απεργία και του κόβεται αυτοδίκαια ο μισθός στη συνέχεια θα πρέπει να παίρνει μπόνους υπερεργασίας γιατί κόπιασε να φέρει βόλτα τη δουλειά που έμεινε πίσω, ακριβώς λόγω της απεργίας!
Να θυμίσουμε, επίσης, ότι πρόκειται για τους ίδιους διοικητικούς υπαλλήλους οι οποίοι έκαναν απεργία δύο μήνες και πληρώνονταν κανονικά διότι, όπως υποστήριξαν, δε λειτουργούσαν οι διοικητικές υπηρεσίες, επομένως δεν υπήρχε κανείς για να τους περικόψει το μισθό κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεών τους.
Παραλογισμός;
Όχι βέβαια στην Ελλάδα, η οποία έτσι είχε μάθει κι έτσι συνεχίζεται να πορεύεται παρά την οικονομική καταστροφή.
Μπορεί η οικονομία να έχει διαλυθεί, οι κατεστημένες νοοτροπίες παραμένουν, ακόμη κι όταν μιλάμε για ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα το οποίο έχει μακρά ιστορία και προσφορά στον τόπο και την Παιδεία. Φυσικά κανείς δε ρώτησε τους φοιτητές που έχασαν το εξάμηνο ή εκείνους που τρέχουν για να δώσουν δύο - δύο τις εξετάσεις ή να παρακολουθήσουν πολύωρα μαθήματα για να καλύψουν τα κενά, σε μια παρωδία διδασκαλίας. Διαλύθηκε επί εκατό ημέρες η Ανώτατη Εκπαίδευση και το μόνο που βρήκαν να ζητήσουν είναι... μπόνους υπερεργασίας!
Να φανταστούμε ότι η συγκεκριμένη επιστολή της Συγκλήτου για αναπλήρωση των χαμένων ημερομισθίων λόγω της απεργίας δεν έχει καμιά σχέση με το γεγονός ότι έρχονται πρυτανικές εκλογές. Απλή σύμπτωση θα είναι και τίποτε άλλο? Οταν, ωστόσο, οι συμπτώσεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα είναι πολλές τότε κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Διότι απ' ότι μαθαίνουμε βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα για διασπάθιση κοινοτικού χρήματος, το οποίο μπορεί να υπερβαίνει τα 200 εκατ. ευρώ. Ένα σκάνδαλο που εμπλέκονται καθηγητές και υπάλληλοι τουλάχιστον τεσσάρων ΑΕΙ της χώρας. Για να μη θυμίσουμε τι γίνεται με τον Ειδικό Λογαριασμό Κονδυλίων Ερευνας, ο οποίος έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο ελέγχου για το πού και πώς αξιοποιούνται τεράστια ποσά.
Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε την κομματοκρατία και τη λογική του ρουσφετιού σε προσλήψεις ή μοιρασιά θέσεων εντός των Ανωτάτων Πανεπιστημίων, που υποτίθεται ότι προάγουν τη γνώση και προετοιμάζουν τα παιδιά μας για να γίνουν χρήσιμοι πολίτες. Αν ωστόσο τα ΑΕΙ μαθαίνουν στους πολίτες πώς να σπαταλούν ανεξέλεγκτα το κρατικό ή κοινοτικό χρήμα, πώς να διορίζουν με παντελή έλλειψη αξιοκρατίας υπαλλήλους και πώς οι υπάλληλοι να κάνουν πολύμηνες απεργίες χωρίς να «ματώνει» η τσέπη τους, στην υγεία των κορόιδων, τότε δεν υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα.
Το οξύμωρο είναι ότι από πολλούς πρυτάνεις, καθηγητές ή συνδικαλιστές ακούμε ότι πάνω απ' όλα βάζουν την εκπαίδευση, ότι ακόμη και οι απεργίες που κάνουν έχουν ως στόχο «την ποιοτική αναβάθμιση της Παιδείας στην Ελλάδα». Ανοησίες και υπεκφυγές από ανθρώπους που οφείλουν να τιμούν τη θέση στην οποία βρίσκονται κι όχι να λειτουργούν ως εκπρόσωποι κομμάτων ή ακόμη καλύτερα ως εν δυνάμει βουλευτές κομμάτων που έχουν βάλει την ταμπέλα του δήθεν «αντιμνημονιακού»...
Του κ.Β. Σ. Κανέλλη
