- "Το καλύτερο σενάριο θα ήταν ο Τσίπρας να μεταμορφωθεί στον ηγέτη των μεταρρυθμίσεων, πιέζοντας σκληρά τις προνομιούχες ομάδες και οικοδομώντας ικανούς κρατικούς θεσμούς..."
Άρθρο του κ.Ulrich Speck
στο Carnegie Europe :
"Μετά από σχεδόν 17 ώρες διαπραγματεύσεων, οι ηγέτες της ευρωζώνης στις 13 Ιουλίου σύναψαν μια συμφωνία για να προσφέρουν στην Ελλάδα ένα τρίτο πακέτο διάσωσης. Έχοντας μεσολαβήσει για την... επίτευξή της η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel, ο Γάλλος πρόεδρος Francois Hollande, και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Donald Tusk, η συμφωνία φαίνεται να δείχνει ότι το παιχνίδι της Γερμανίας έχει αποτέλεσμα, μέχρι τώρα.
Για εβδομάδες, ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε οικοδομήσει την στρατηγική του στην πεποίθηση ότι το Grexit δεν αποτελούσε επιλογή διότι οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, θα φοβόταν και αυτοί τις συνέπειες. Νόμιζε ότι η διαπραγματευτική του θέση ήταν πολύ ισχυρότερη από αυτή της υπόλοιπης ευρωζώνης. Το να πάρει νέα λεφτά από τους διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας χωρίς σοβαρές προϋποθέσεις, φαινόταν δυνατό.
Η Merkel υπονόμευσε αυτή την στρατηγική παρουσιάζοντας το Grexit ως μια πραγματική επιλογή πολιτικής. (εάν ήταν στα αλήθεια έτοιμη να κόψει τους δεσμούς με την Ελλάδα, είναι κάτι που πιθανώς δεν θα μάθουμε ποτέ). Ξαφνικά, ο Τσίπρας συνειδητοποίησε ότι είχε αδύναμο επιχείρημα. Έπρεπε να συμβαδίσει με τους όρους που είχαν θέσει τα άλλα 18 μέλη της ευρωζώνης, για μια τρίτη ελληνική διάσωση. Μια συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων βλέπουν την θέση της χώρας τους στην ΕΕ και την ευρωζώνη, ως μια εγγύηση για την εσωτερική ευημερία και σταθερότητα. Για την Αθήνα, το Grexit δεν αποτελεί επιλογή.
Στο μεγάλο πόκερ της ευρωζώνης, η Merkel έχει κερδίσει -τουλάχιστον αυτόν τον γύρο. Επέδειξε ηγεσία, κάνοντας την Ελλάδα να συμφωνήσει σε ένα deal που όντως έχει λογική, για δύο λόγους: πρώτον, εάν η Ελλάδα συμμορφωθεί με τους όρους που έχουν τεθεί, το ελληνικό κράτος πιθανώς θα είναι σε καλύτερη κατάσταση από ό,τι είναι τώρα, όπως και η οικονομία της. Δεύτερον, η συμφωνία με τους αυστηρούς της όρους είναι πιθανό να είναι αποδεκτή από αυτούς που θα πρέπει να την χρηματοδοτήσουν, δηλαδή τους φορολογούμενους στις άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Το καλύτερο σενάριο για τις επόμενες εβδομάδες και ημέρες, θα ήταν ο Τσίπρας να άρχιζε να μεταμορφώνεται στον εγχώριο ηγέτη των μεταρρυθμίσεων, πιέζοντας σκληρά τις προνομιούχες ομάδες και οικοδομώντας ικανούς κρατικούς θεσμούς.
Η μεταρρύθμιση είναι μια σκληρή δουλειά, όπως γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης -πιθανώς καλύτερα από τους Δυτικοευρωπαίους, δεδομένης της πρόσφατης ιστορίας μεταρρυθμίσεων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Οι μεταρρυθμίσεις είναι διχαστικές καθώς υποδηλώνουν μια πάλη εξουσίας μεταξύ των ελίτ. Αυτοί που κατάφεραν να κάνουν το κράτος να δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτικών συμφερόντων, δεν θα εγκαταλείψουν εύκολα τα προνόμιά τους. Αυτό μπορεί να δει κανείς σήμερα στην Ουκρανία, όπου οι ολιγάρχες είναι αποφασισμένοι να διατηρήσουν τα ειδικά τους συμφέροντα, παρά τις προσπάθειες του Κιέβου για μεταρρυθμίσεις.
Αλλά οι μεταρρυθμίσεις μπορεί να πετύχουν, όπως έχει συμβεί σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης τις τελευταίες δεκαετίες. Για να αλλάξει η Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει να βλέπει τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο όχι ως εχθρούς, αλλά ως εταίρους, για αλλαγή. ο Τσίπρας πρέπει τώρα να επιταχύνει και να οδηγήσει την χώρα του εκτός του σημερινού χάους. Η τελευταία συμφωνία με τις Βρυξέλλες, ίσως γίνει ένα πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Διαφορετικά, η συμφωνία μπορεί να γίνει άλλο ένα βήμα του μακρύ και επώδυνου δρόμου προς το Grexit.
πηγή Carnegie Europe
