Οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές σε αδιέξοδο, το Μεταναστευτικό/Προσφυγικό σε έξαρση,όλες οι κοινωνικές ομάδες στους δρόμους,
και η κυβέρνηση αλλά και η αντιπολίτευση, σε φανερή αδυναμία να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, συνθέτουν ένα άκρως επικίνδυνο σκηνικό για το μέλλον του τόπου.
Το χειρότερο είναι πως...και η κοινωνία εμφανίζεται κατακερματισμένη και ανήμπορη να αρθρώσει κάποια έλλογη αντίδραση.
Οι διαμαρτυρίες είναι ακραίες και ανεδαφικές, σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες της συγκυρίας και της χώρας.
Κόμματα, πολίτες και συνδικαλιστές ρίχνουν ο ένας στον άλλον τις ευθύνες για το μέγεθος της κατάντιας, και όλοι μαζί στους ξένους, ενώ κανένας δεν φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά και τις δικές του αστοχίες.
Και όμως η αλήθεια είναι απλή: το 1981 που μπήκαμε στην ΕΟΚ την θεωρήσαμε απλά αγελάδα για άρμεγμα, εφορμήσαμε στις επιδοτήσεις και τις κατασπαταλήσαμε, ενώ κανείς δεν σκέφτηκε ότι η προσχώρηση σε μια ανεπτυγμένη οικονομική ένωση δεν παράγει μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Ετσι δεν πήραμε κανένα ουσιαστικό μέτρο προκειμένου να συγκλίνουμε διοικητικά, οικονομικά και κοινωνικά με τους πιο προηγμένους εταίρους μας.
Το 2000 που μπήκαμε στο ευρώ, το ίδιο λάθος επαναλήφθηκε με μεγαλύτερη ένταση. Αντί να καταλάβουμε ότι η συμμετοχή σε ένα ισχυρό κοινό νόμισμα απαιτεί βαθιές μεταρρυθμίσεις στο παραγωγικό μοντέλο, με άξονα την αύξηση της παραγωγικότητας, επικεντρωθήκαμε στις πρωτοφανείς δυνατότητες φθηνού δανεισμού και καταχρεωθήκαμε και ως ιδιώτες, κυρίως όμως ως κράτος. Ετσι η κρίση του 2008/10 μας βρήκε απροετοίμαστους και ευάλωτους.
Ακόμα όμως και εκείνη την ύστατη ώρα, αντί να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να αξιοποιήσουμε τον άφθονο και εξαιρετικά επωφελή δανεισμό που μας παρείχαν οι εταίροι μας κάνοντας γρήγορα ριζικές μεταρρυθμίσεις και μειώνοντας άμεσα το αβυσσαλέο πελατειακό και αναποτελεσματικό κράτος, όπως άλλωστε έπραξαν οι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι, αλλά και οι Κύπριοι αδελφοί μας, οι μεν κλαψούριζαν ότι το Μνημόνιο τους επιβλήθηκε και οι δε υπόσχονταν ότι θα το καταργήσουν με έναν νόμο και ένα άρθρο.
Και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
Η χώρα χρειάζεται επειγόντως αυτογνωσία που να συνοδεύεται από ηθική ανάταση, σκληρή δουλειά και επαγγελματισμό. Χρειάζεται κάποιους που δεν θα υπόσχονται, αλλά θα δρουν.
Κάποιους που θα υποσχεθούν μόνο πόνο και δάκρυα, αλλά θα δεσμευτούν επίσης ότι θα παραδώσουν μιαν άλλη υγιή χώρα σε εύλογο χρονικό διάστημα.
Υπάρχουν τέτοιοι;
Υπό τις παρούσες συνθήκες αμφιβάλλω.
Και αν όμως υπήρχαν, αμφιβάλλω επίσης για τη δυνατότητα των πολιτών να δεχθούν την υλοποίηση των αναγκαίων επώδυνων μέτρων.
Η Παιδεία και η διαπαιδαγώγηση του λαού δεν τον έχει προετοιμάσει να βαδίσει σε τέτοια δύσβατα μονοπάτια.
Και για όλους αυτούς τους λόγους είμαι πολύ απαισιόδοξος ως προς το μέλλον αυτού του τόπου.
Του κ.Ξεν.Γιαταγάνα,
πρώην νομικού συμβούλου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
