.
Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2018
Ο εισαγγελέας ζήτησε σήμερα να αρθεί ο κατ' οίκον περιορισμός του αμερικανού πάστορα Άντριου Μπράνσον, ο οποίος κρατείται στη φυλακή ή κατ' οίκον εδώ και δύο χρόνια με κατηγορίες για τρομοκρατία.
Την ίδια στιγμή, τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης 3 χρόνων, τα οποία όμως έχει ήδη εκτίσει λόγω του χρόνου που έχει περάσει στη φυλακή αλλά και σε κατ'οίκον περιορισμό και έτσι κατά συνέπεια είναι ελεύθερος.
Ο δικηγόρος του Μπράνσον είχε πει νωρίτερα στο Reuters πως, αν ληφθεί απόφαση για άρση του κατ' οίκον περιορισμού του, ο ευαγγελικός πάστορας θα είναι ελεύθερος να αναχωρήσει αμέσως από την Τουρκία.
Υπενθυμίζεται ότι ο Αμερικανός Πάστορας είχε συλληφθεί με την κατηγορία του πράκτορα και του υποστηρικτή της οργάνωσης του Γκιουλέν και του PKK.
Αναγκαστικά για να εξηγήσουμε κάπως αυτή τη στάση της Τουρκίας (στάση που μπορεί να είναι παράλογη, αλλά είναι μια πολιτική πραγματικότητα) πρέπει να αναζητήσουμε κίνητρα που ανάγονται στην ψυχολογία που έχει διαμορφώσει η Ιστορία. Γιατί πράγματι τόσο το ιστορικό παρελθόν των ελληνοτουρκικών σχέσεων όσο και μερικά μόνιμα χαρακτηριστικά της τουρκικής ψυχολογίας μπορούν, κατά ένα μέρος τουλάχιστον, να εξηγήσουν πώς αντιμετωπίζει η Τουρκία την Ελλάδα ή - καλύτερα - ο Τούρκος τον Ελληνα. Γιατί, μην ξεχνάμε, ο Τούρκος είδε τον «ραγιά» να αποκτά μόρφωση και πλούτο ως υπήκοος της Αυτοκρατορίας, τον είδε να κάνει την αρχή της έξωσης των Οθωμανών από τις ευρωπαϊκές του κτήσεις, να επεκτείνεται επανειλημμένως εδαφικά, αλλά τον είδε και να εκστρατεύει απειλητικά ως την καρδιά του τουρκικού έθνους. Είδε κατόπιν ως απειλή μια επέκταση του ελληνικού χώρου στα νότια παράλια της Τουρκίας, επέκταση που μόνο με την απειλή βίας και αργότερα ακόμη και με χρήση βίας μπόρεσε να αποτρέψει. Είδε ύστερα την Ελλάδα να γίνεται μέλος της Ευρώπης και, τέλος, να βάζει ακόμη και την Κύπρο, έστω και κολοβωμένη, στην Ευρωπαϊκή Ενωση, την ώρα που η Τουρκία συναντά από απροθυμία ως άρνηση στην ευρωπαϊκή της πορεία.
